در صورتی که وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات قصد انتقال سایت‌های ایرانی به داخلی کشور را دارد باید از شرکت‌های داخلی حمایت کند که در آن صورت دارای IDCهای قدرتمندی در کشور خواهیم بود. از سویی در صورت وجود IDC‌های قدرتمند در ایران و وجود سرور‌های وب، کشور‌های منطقه مجبور به برقراری ارتباط اینترنتی به ایران خواهند بود و بدین ترتیب علاوه بر منافع اقتصادی، ایران به هاب دیتا در منطقه نیز تبدیل خواهد شد.
● نگاهی بر صنعت IDC و چشم‌اندازهای آن
از زمانی که این صفحه (سپهر) در روزنامه متولد شده برای بار دوم است که به سراغ دیتاسنترها می‌رویم. شاید بهانه‌مان برای پرداختن به این موضوع «همایش چشم‌انداز صنعت IDC در ایران» است که برگزار شد، ولی هدف اصلی پرداختن به آن توجه به اهمیت دیتاسنترها و نقش غیرقابل انکار آنها در جامعه اطلاعاتی امروزی است.
● تعریف دیتاسنتر
دیتاسنتر اینترنتی یا IDC به مجموعه‌ای از سرویس دهنده‌ها، زیرساختارهای ارتباطی و تجهیزات دسترسی که به منظور ارائه، نگهداری و پشتیبانی از میزبانی سرویس‌های اینترنتی به کارگرفته شده‌اند گفته می‌شود. که سازمان‌ها، شرکت‌ها و اشخاص عادی می‌توانند با اجاره کردن فضا و تجهیزات در این مراکز صفحات وب، اطلاعات و سرویس‌های مبتنی بر وب خود را بر روی بستر اینترنت (یا اینترانت) راه‌اندازی کنند. البته به طور کل مرکز داده یا دیتاسنتر، محلی ویژه برای استقرار تعداد زیادی دستگاه‌های الکترونیکی (غالباً رایانه‌ها و دستگاه‌های ارتباطی) است.
مرکز داده یا دیتاسنتر همانطور که از نامش مشخص است، معمولاً توسط یک سازمان خاص برای اداره‌ کردن داده‌های مورد نیاز آن سازمان، ساخته و نگهداری می‌شود. مرکز داده مکانی با امنیت فیزیکی و الکترونیکی بالا، برخوردار از پهنای باند ارتباطی وسیع، متصل به شبکه‌های رایانه‌ای ملی یا جهانی، با خدمات تمام وقت و در دسترس است. این مراکز دارای انواع تجهیزات سخت‌افزاری، شامل رایانه، سوئیچ، مودم و غیره و نرم‌افزاری شامل پایگاه‌های داده، سرورها، سیستم عامل پیشرفته بوده و از پشتیبانی و نگهداری حرفه‌ای و تمام وقت برخوردار هستند.
مرکز داده اینترنتی به پشتیبانی و ارائه خدمات مرتبط با اطلاعات و داده از قبیل خدمات ذخیره، نگهداری و بازیابی داده، خدماتERP‬، میزبانی خدمات اینترنتی، میزبانی ارائه خدمات کاربردی، میزبانی برون‌سپاری خدمات، خدمات شبکه اختصاصی مجازی و غیره برای شرکت‌های خصوصی یا دولتی می‌پردازد.
● لزوم وجود دیتاسنترهای داخلی
میزبانی و هاستیبنگ یکی از اهرم‌هایی است که آمریکایی‌ها گهگاه ار آن جهت وارد آوردن فشارهای سیاسی استفاده می‌کنند. اهمیت هاستینگ و مراکز داده‌های اینترنتی(IDC) بقدری است که عدم توجه به آن می‌تواند در آینده صدمات جبران‌ناپذیری بر ما وارد نماید و این در حالی است که قریب به اتفاق سایت‌های ایرانی در خارج از کشور میزبانی می‌شوند، بنابراین همه اطلاعات این سایت‌ها به خارج می‌رود و از آنجا که کاربران اینترنت حتی برای دریافت اطلاعات از سایتی در داخل کشور، باید از طریق یکی از‪ISP یا ICP دارای مجوز داخلی، از یک مسیر به شبکه جهانی اینترنت وصل شوند و از مسیر دیگر اطلاعات بگیرند، کشور باید دو بار هزینه سیر اطلاعات را بپردازد.
با راه‌اندازی IDC ایرانی می‌توان در مصرف پهنای باند کشور تا حد زیادی صرفه‌جویی کرد، چرا که می‌توان ترافیک مربوط به سایت‌های ایرانی را به داخل کشور منتقل کرد و بدین ترتیب ترافیک gateway‌های اصلی شرکت فناوری ارتباطات به میزان گسترده‌ای کاهش پیدا خواهد کرد. از طرف دیگر با توجه به غیرقابل اطمینان بودن لینک‌های ارتباطی ایران به اینترنت می‌توان مطمئن شد که حداقل در زمان قطعی گسترده این لینک‌های ارتباطی، برخی سایت‌های ایرانی برای کاربران قابل دسترس خواهد بود.
امنیت سرور‌های ایرانی نکته قابل توجه بعدی است که با توجه به تحریم ایران و مشکلاتی که به تبع آن پیش آمده است، ضرورت وجود IDC ایرانی را بیش از پیش مشخص می‌سازد. راه‌اندازی سرویس‌های آنلاین منطبق با طرح دولت الکترونیک، مخصوصا برخی سازمان‌ها مانند بانک‌ها و سازمان‌هایی که به نوعی اطلاعات شخصی افراد در آنها قرار دارد، ضرورت این راه‌اندازی این IDC را کاملا مشخص می‌سازد. از نظر اقتصادی نیز با توجه به استفاده بیش از ۹۰ درصد شرکت‌های هاستینگ از خدمات خارجی که باعث خروج ارز از کشور می‌شود، استفاده از IDC‌های داخلی به نفع اقتصاد کشور است.
● دیتاسنترها در ایران
دیتاسنترها را در ایران می‌توان به دو گروه دولتی و خصوصی تقسیم کرد. اولین خبر در زمینه دیتاسنترهای دولتی به دی‌ماه ۱۳۸۱ برمی‌گردد، زمانی که معاون وقت اداره کل توسعه مهندسی ارتباطات دیتای مخابرات اعلام کرد: «به منظور پاسخگویی به نیاز Hosting و ایجاد محیط مناسب برای محتوای فارسی در کشور آیین‌نامه IDC در امور ارتباطات دیتای مخابرات تدوین و مراحل نهایی تصویب خود را می‌گذراند». مرداد ۸۳ حجت‌الاسلام سیدمحمدرضا حسینی دبیر شورای اطلاع‌رسانی دفتر تبلیغات اسلامی در حوزه علمیه قم خبر راه‌اندازی نخستین دیتاسنتر ایران را در حوزه علمیه قم داد.
اواسط آذر ۸۳ رضا رشیدی مدیرعامل شرکت ارتباطات داده‌ها گفت: طرح Hosting داخلی و در حقیقت همان شارع ۲ تا یک ماه آینده راه‌اندازی شده و به بهره‌برداری می‌رسد، این طرح آزمایشی است و در واقع یک پایلوت محسوب می‌شود. در همان گفت‌وگو رشیدی از اعلام شدن فراخوان ایجاد IDC داخلی خبر داد و افزود: طی دو هفته آینده این فراخوان اعلام می‌شود که قرار است این طرح به شرکت‌های خصوصی واگذار شود.
در نتیجه فراخوان ۳ شرکت پارس‌آنلاین، داده‌پردازی ایران و داده سامانه فن‌آوا موفق شدند نام خود را به عنوان اولین شرکت‌های خصوصی فعال در IDC به ثبت برسانند و در ۲۹ اردیبهشت‌ماه توافق‌نامه‌ها به امضای نهایی رسید. صدری معاونت فناوری اطلاعات وقت وزارت ICT در روز امضای توافق‌نامه‌ها تاکید کرد که این ۳ شرکت باید در مهلت تعیین شده (۴ تا ۶ ماه برای افتتاح پایلوت و یک سال برای راه‌‏اندازی دیتاسنتر اصلی) به تعهدات خود عمل کنند. البته تاکنون بجز موارد گفته شده چند سازمان دولتی همچون وزارت آموزش و پرورش، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت تعاون، کتابخانه ملی، سازمان تامین اجتماعی، سازمان ثبت و... با راه‌اندازی مراکز دیتای خود اولین گام‌ها را در کشور برای ایجاد دیتاسنتر‌ها برداشته‌اند.
یکی از مهم‌ترین ابعاد یکی از پرسروصداترین طرح‌های وزارت ارتباطات، موسوم به «اینترنت ملی» نیز راه‌اندازی IDC‌های استانی است که طبق خبرها تاکنون IDC اصفهان راه‌اندازی شده و در مرحله بعد، IDC مربوط به مشهد نیز به زودی راه‌اندازی می‌شود.
● مشخصات مراکز داده
هم‌اکنون مراکز داده متفاوتی در نقاط دنیا وجود دارد که با توجه به نیاز و همچنین شرایط منطقه‌ای طراحی و ساخته شده‌اند. به‌طور کلی استاندارد خاصی برای یک Data Center وجود ندارد، اما مهم‌ترین مشخصات عمومی یک مرکز داده به قرار زیر است:
▪ در اختیار داشتن اتصالات مختلف به اینترنت از طریق ISP و ICPهای مختلف: به طور معمول یکData Center برای اتصال به اینترنت از چندین اتصال مختلف استفاده می‌کند تا در صورتی که هر یک از اتصالات به دلیلی از کار افتادند، در سرویس‌دهی مرکز وقفه‌ای پیش نیاید.
▪ وجود سیستم قدرت پشتیبان: یکی از مهم‌ترین مسائل در مرکز داده سرویس‌دهی بدون وقفه به مشتریان است. با توجه به امکان قطع برق به دلایل مختلف مثل حوادث غیرمترقبه یا جنگ، نیاز به سیستم برق پشتیبان ضروری است. معمولا Data Centerهای بزرگ از UPSهای مخصوصی استفاده می‌کنند که امکان سرویس‌دهی به بیش از ۱۰۰ کامپیوتر را دارند. علاوه بر سیستم UPS، ژنراتورهای قوی نیز در مرکز داده‌ای وجود دارد تا در صورت قطع بلندمدت برق، سرویس‌دهی بدون وقفه انجام شود.
▪ وجود سرورهای متعدد: هدف اصلی یک مرکز داده در اختیار گذاشتن سرورهای وب برای مشتریان است. سرورهای مورد استفاده با توجه به نیاز و امکانات Data Center تعیین می‌شود. تنها تفاوت مهم، نوع سرورهای مورد استفاده توسط مرکز داده است. در این مراکز داده‌ای از دو نوع سرور استفاده می‌شود: سرورهای Rack mount و یا سرورهای Desktop.
▪ مشخصات فیزیکی:ساختمان‌های مراکز داده‌ای اکثرا با سقف‌های بلند ساخته می‌شوند که علاوه بر تهویه هوا، امکان قراردادن سرورهای بیشتر را فراهم می‌کنند. همچنین در تمامی Data Centerها، مسیرهایی برای گذراندن کابل‌های شبکه و همچنین کابل‌های برق وجود دارد. علاوه بر اینها، وجود سیستم تهویه قوی برای پایین نگاه داشتن دمای سرورها ضروری است. البته مشخصاتی چون وجود سقف کاذب، کف کاذب و همچنین سیستم اطفا حریق در برخی موارد توصیه شده است.
● موانع پیش روی IDCهای ایرانی
▪ پهنای باند: در حال حاضر مجموع پهنای باند موجود در کشور حتی به چند گیگا بایت هم نمی‌رسد. این رقم باز هم برای دیتاسنترهایی که می‌خواهند به میزبانان هزاران وب‌سایت و وب‌سرویس ریز و درشت ایرانی و هاب منطقه تبدیل شوند بسیار ناچیز است!
▪ زیرساخت: برای راه‌اندازی سرورهای استانی وASPها به یک بکبون مخابراتی و ارتباطی قوی و ایمن به همراه بکبون ذخیره (برای استفاده در مواقع خاص) نیاز هست. باید دید آیا شبکه زیرساخت مخابراتی کشور بخصوص در بخش فیبر نوری توان جوابگویی به این هاب‌های استانی و منطقه‌ای و برقراری ارتباط بی‌دردسر بین سرورها را دارد یا نه؟!
▪ هزینه‌ها: جز هزینه نصب و راه‌اندازی، دیتاسنترها هزینه‌های از قیبل هزینه پهنای باند، هزینه نگهداری سرور، هزینه نیروهای متخصص و پشتیبانی شبانه‌روزی، هزینه نجومی برق و سوخت (برای تامین انرژی الکتریکی در مواقع قطع شبکه سراسری برق) و ده‌ها هزینه پنهان و آشکار دیگر را در بر دارند.
▪ موازی‌کاری: سه شرکت خصوصی که مجوز راه‌اندازی دیتاسنتر در ایران را دریافت کردند، مشکل دیگری هم پیش روی خود دارند و آن رقابت با دولت است: طبق تصمیم وزارتICT نصب و راه‌اندازی دیتاسنتر در ایران طبق مناقصه‌ای به سه شرکت خصوصی واگذار شد، اما بخش‌های دیگری از حاکمیت (سازمان‌ها و موسسات و وزارت‌خانه‌هایی که در بالا اعلام شد) بدون توجه به تصمیم وزارت ICT اقدام به راه‌اندازی IDC کرده‌اند که این پارادوکس و موازی‌کاری به هر صورت برای بخش خصوصی خطرناک است.
▪ جذب مشتری: جذب مشتری و قانع کردنش به مهاجرت از سرورهای فوق پرسرعت و ایمن خارجی به دیتاسنترهای ایرانی بزرگ‌ترین مشکل مدیران سرورهای داخلی است.
▪ امنیت: موضوع امنیت درIDCها از اهمیت و جایگاه ویژه‌ای برخوردار است اما متاسفانه در ایران بحث امنیت در حوزه فناوری اطلاعات جدی گرفته نمی‌شود که در صورت ادامه این روند آسیب پذیری امنیتی دیتاسنترهای ایرانی می‌تواند مشکلات و بحران‌های جدی و کمرشکنی را برایشان به ارمغان بیاورد تا جایی که این فناوری در نطفه خفه شود.
● نگاهی به آینده
پیش‌‌بینی‌های‌ انجام‌ شده‌ توسط محققان مرکز تحقیقاتی IDC نشان می‌دهد، تا پنج‌ سال‌ آینده‌ ایجاد محدودیت‌ برای‌ دسترسی‌ به‌ نیرو موجب‌ خواهد شد تا بیش‌ از ۹۰ درصد شرکت‌های‌ دنیا از دیتاسنتر استفاده‌ کنند. همچنین‌ احتمال‌ می‌رود تا آن‌ زمان‌ بیش‌ از نیمی‌ از مراکز داده‌ای موجود جای‌ خود را به‌ مدل‌های‌ جدید دهند و براین اساس ساختار کلی آنها تغییر کند. این‌ روند می‌تواند علاوه‌ بر خدمات‌رسانی‌ به‌ تمامی‌ مراکز دولتی، سازمان‌ها، شرکت‌های خصوصی، مراکز بهداشتی‌ و ... امنیت‌ را در مراکز تجاری‌ توسعه‌ دهد.
با توجه به این مطالب، در صورتی که وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات قصد انتقال سایت‌های ایرانی به داخلی کشور را دارد باید از شرکت‌های داخلی حمایت کند که در آن صورت دارای IDCهای قدرتمندی در کشور خواهیم بود. از سویی در صورت وجود IDC‌های قدرتمند در ایران و وجود سرور‌های وب، کشور‌های منطقه مجبور به برقراری ارتباط اینترنتی به ایران خواهند بود و بدین ترتیب علاوه بر منافع اقتصادی، ایران به هاب دیتا در منطقه نیز تبدیل خواهد شد.

منبع:مجله الکترونیکی ویستا

  خدمات به‌جاي انحصار
مدل تجاري اپن‌سورس بر پايه كسب درآمد از خدمات پشتيباني نرم‌افزار استوار است. اين مدل از كسب‌و‌كار در ميان انواع مدل‌هاي تجاري دنيا مرسوم است و با آن‌ها به رقابت مي‌پردازد. چرا كه برخلاف نرم‌افزارهاي تجاري انحصاري (proprietary Software)، مجوز نرم‌افزارهاي اپن‌سورس محدوديت‌هايي را براي كاربران به‌‌وجود نمي‌آورد. مجوز نرم‌افزارهاي اپن‌سورس مانعي در مقابل فعاليت‌هاي تجاري شركت‌ها نيست و تنها از انحصار نرم‌افزار جلوگيري مي‌نمايد. اين ويژگي، برتري نرم‌افزارهاي آزاد بر ديگر نرم‌افزارها را نشان مي‌دهد و براي كاربران بسيار ارزشمند است. چون آن‌ها را قادر مي‌سازد نرم‌افزاري بومي و منطبق با اهداف خود را توسعه دهند و از آن‌ها استفاده نمايند. مدل كسب درآمد از طريق خدمات و پشتيباني نرم‌افزار تاريخچه‌اي پانزده ساله دارد و پديده‌اي نو نيست.
اگر بخواهيم نگاهي به صنعت نرم‌افزارهاي اپن‌سورس در جهان داشته باشيم، با بيش از دويست شركت تجاري در زمينه سيستم‌عامل لينوكس و BSD روبه‌رو هستيم كه بر اساس سكوي اپن‌سورس فعاليت مي‌كنند. اين شركت‌ها با همكاري همديگر روي صدها نرم‌افزار كاربردي سرمايه‌گذاري كرده‌اند كه برخي از آن‌ها تجاري هستند و براي سكوهاي سيستم‌عاملي و بازار توسعه داده مي‌شوند و برخي ديگر هم غيرتجاري هستند.
در اين ميان شركت‌هايي وجود دارند كه توانايي رقابت با شركت‌هاي تجاري نرم‌افزارهاي انحصاري را دارند و حتي بخش قابل توجهي از بازار را تحت كنترل خود درآورده‌اند.
دنياي اپن‌سورس شامل چندين هزار محصول، شركت تجاري و آزاد ارائه‌دهنده راه‌حل‌هاي كاربردي و خدمات پشتيباني است. (به طوري كه تنها  در كشور استراليا بيش از 300 شركت وجود دارد. اگر علاقمند هستيد اطلاعات بيشتري در اين زمينه به دست بياوريد، مي‌توانيد به پايگاه OSIA به نشاني www.osia.net.au مراجعه نماييد).
اضافه بر اين، اكنون بسياري از شركت‌هاي قدرتمند و شناخته‌شده در دنياي كامپيوتر و ICT كه از قدمت زيادي نيز برخوردارند، به پشتيباني از نرم‌افزارهاي اپن‌سورس روي آورده‌اند كه دامنه آن از توليدكنندگان محصولات سخت‌افزاري تا شركت‌هاي كاملاً تخصصي فناوري‌هاي پيشرفته را دربرمي‌گيرد. بسياري از راه‌حل‌هاي اقتصادي از سوي شركت‌هاي تجاري ارائه‌دهنده محصولات انحصارگرا پشتيباني و حمايت‌ مي‌شوند كه از همراهي نرم‌افزارهاي اپن‌سورس با نرم‌افزارهاي انحصاري حكايت دارد و فرضيه تضاد اين دو نوع نرم‌افزار را رد مي‌كند. نه‌تنها نرم‌افزارهاي انحصاري با ابزارهاي اپن‌سورس قابل ساخت و توسعه هستند، بلكه  بسياري از برنامه‌هاي انحصاري از توابع كتابخانه‌اي اپن‌سورس بهره مي‌برند و روي سكوهاي نرم‌افزاري اپن‌سورس اجرا مي‌شوند.
مدل توسعه و توزيع1 اپن‌سورس موجب پيشرفت نرم افزارهاي بومي2 مي‌شود و يك ميدان توسعه پويا و فعال را براي برنامه‌نويسان آزاد‌3 به وجود مي‌آورد. براي مثال، بازار محصولات نرم‌افزاري كشوري مانند استراليا كه بر پايه توليد و به‌كارگيري نرم‌افزارهاي بومي و اختصاصي شكل گرفته است، هيچ‌گونه تلاش يا فعاليتي براي توليد نرم‌افزارهاي عمومي در آن صورت نمي‌گيرد (غالب شركت‌هاي استراليايي كه داراي نمايندگي  شركت‌هاي بين‌المللي ايالا‌ت متحده هستند با دادن زيان‌هاي بسيار مجبور به تعطيلي شده‌اند)، يك محيط مستعد براي پذيرش مدل توسعه اپن‌سورس و رشد نرم‌افزارهاي آزاد تلقي مي‌شود.

پرهيز از دوباره‌كاري
در دنياي اپن‌سورس ظرفيت‌ها و توانمندي بسياري نهفته است كه كشف و استفاده از آن‌ها كليد موفقيت شركت‌هايي است كه مي‌خواهند در اين دنيا قدم بگذارند و به حيات خود ادامه دهند. براي مثال مي‌توانيم در ابتدا از منابع و فرآورده‌هاي آماده‌ دنياي اپن‌سورس براي توليد و توسعه نرم‌افزار خود استفاده كنيم. برنامه‌نويسان ماهر هميشه بر اين اصل اصرار دارند كه "برنامه‌نويس زبردست، فردي است كه دوباره‌كاري نكند". ممكن است سورس‌كد يا ماجولي را كه مي‌خواهيد برنامه‌نويسي كنيد، پيش از اين  تهيه شده باشد و فقط لا‌زم باشد آن را به رايگان براي خودتان استفاده كنيد.
پيش از اين‌كه اولين خط از برنامه را كدنويسي كنيد، بگذاريد به شما بگوييم چگونه اپن‌سورس مي‌تواند به شما كمك نمايد و در زمان و هزينه‌هاي شما صرفه‌جويي كند. مدل استفاده از بسته‌ها و ماجول‌هاي اضافي و آماده، يك شيوه پذيرفته شده در ميان توسعه‌دهند‌گان اپن‌سورس است كه شامل در اختيار قرار دادن كدهاي يك ابزار افزودني، قالب و پيكربندي يك برنامه كاربردي و شايد يك برنامه تقريباً كامل و آماده باشد. زماني كه شما طرح يك نرم‌افزار را ترسيم مي‌كنيد، به دقت درباره اجزا و ماجول‌هاي مورد نياز برنامه تامل نماييد و به گشت و گذار براي يافتن آن‌ها بپردازيد. دنياي اپن‌سورس بيش از پانصدهزار ماجول كاربردي را از هزاران توسعه‌دهنده، براي شما فراهم كرده است.

شروع كار
به دقت منابع اينترنتي اپن‌سورس مانند Freshmeat.net و SourceForge.net را بازبيني كنيد و پروژه‌هايي را كه مشابه محصول شما هستند و كاربرد يكساني دارند، جستجو و يادداشت نماييد. سپس به بررسي يافته‌هاي خود بپردازيد و با كمك تجربيات و دانسته‌هاي خود به فيلترسازي و حذف موارد نامربوط  و غيرمفيد اقدام نماييد تا زماني كه دو يا چند گزينه كاربردي باقي بماند. يافتن جوابي براي پرسش‌هاي زير مي‌تواند شما را به هدف نزديك‌تر كند: آيا پروژه همان هسته يا ماجول مورد نياز شما را تهيه‌مي‌كند؟ آيا پروژه با زبان برنامه‌نويسي مورد نظر شما كدنويسي شده است؟ آيا پروژه فعال است؟ آيا مجوز انتشار و بهره برداري از پروژه متناسب با نياز شما است و اجازه دستيابي و بهره برداري از منابع پروژه را به شما مي‌دهد؟
در گام بعد، پروژه‌اي كه تمامي نيازمندي‌ها و انتظارت شما را برآورده مي‌كند و براي توليد محصولتان مناسب است را دانلود نماييد و تمامي كدهاي پروژه را از نظر ساختار برنامه‌نويسي، كيفيت كدها و توضيحات پروژه مورد بررسي قرار دهيد. اگر به قطعه كد يا ماجولي برخورد كرديد كه مدت زمان زيادي از برنامه‌نويسي آن گذشته است، مي‌توانيد با مطالعه اسناد راهنما و توضيحات پروژه، به نسخه‌هاي جديدتر پروژه دسترسي پيدا كنيد. در پروژه‌هاي اپن‌سورسي كه از يك تيم توسعه قدرتمند و فعال سود مي‌برند، اين مزيت وجود خواهد داشت كه در هر زمان بتوانيد به نسخه‌هاي جديدتري از  برنامه مراجعه كنيد.
اكنون زمان ساخت برخي از اجزاي برنامه جديد خود مانند فرم ، كاربرگ و لوگوها فرارسيده‌است. اگر منابع اپن‌سورس را به خوبي جستجو كرده باشيد، بسياري از بخش‌هاي برنامه با تغييري جزئي در سورس‌كد پروژه اپن‌سورس آماده خواهند بود و براي تهيه آن‌ها زمان و نيروي انساني زياي هدر نخواهد رفت. در اين مرحله از توليد محصول نرم‌افزاري، شما به عنوان مدير پروژه، نياز داريد به تخمين مدت زمان توسعه پروژه بپردازيد و سرعت كدنويسي تيم برنامه‌نويسي خود را برآورد كنيد. همچنين يك برنامه كامل و بي‌نقص، شامل تمامي اجزا، حتي پيغام‌هاي خطاي كاربر است. اگر اين بخش‌ها در پروژه اپن‌سورس وجود نداشته باشند، مقدار زمان و تلاش لازم براي تهيه آن‌ها را نيز به زمان توسعه برنامه اضافه كنيد.
اكنون زماني است كه بايد تصميم بگيريد كه آيا پروژه شما كامل و بي‌نقص است يا نياز به اشكال‌زدايي و خطاگيري دارد. هيچ پروژه نرم‌افزاري خالي از اشتباهات كدنويسي و برنامه‌نويسي نيست. زيرا همواره برخي از اين اشتباهات، از چشم تيم توسعه و مدير پروژه پنهان خواهند بود. بسياري از پروژه‌هاي اپن‌سورس قدرتمند، قبل از انتشار رسمي يك نسخه، چندين نسخه آزمايشي را براي يافتن نواقص و خطاهاي برنامه و گرفتن بازخورد درمورد امنيت و كيفيت برنامه، منتشر مي‌كنند. اين روش چندين مزيت دارد: تمامي باگ‌هاي برنامه كشف و برطرف مي‌شوند، كدهاي غير بهينه و كدهاي مرده از پروژه حذف خواهند شد و در نهايت سطح امنيتي برنامه در مواجهه با كدهاي تخريبي Exploit به صورت بسيار زيادي بالا خواهد رفت.
البته ممكن است رفع اشكال يك برنامه چندين سال به طول بينجامد. به همين خاطر طول مدت زمان خطايابي برنامه رابطه مستقيمي با اهداف و اراده شما در توليد يك برنامه دارد. قطعاً پروژه نرم‌افزاري كه تمامي پروسه‌هاي اشكال‌زدايي و بهبود را پشت‌سر گذاشته است و چندين بار در گستره‌اي مانند اينترنت در معرض آزمايش و استفاده كاربران حرفه‌اي قرارگرفته باشد، يك خروجي كامل و با كيفيت خواهد‌داشت و اين نكته دقيقاً كليد برتري نرم‌افزارهاي اپن‌سورس بر نرم‌افزارهاي انحصاري است. گستره آزمايش نرم‌افزارهاي اپن‌سورس، شبكه‌اي مانند اينترنت است. اما در نرم‌افزارهاي انحصاري، اين گستره به تعدادي برنامه‌نويس و تيم آزمايش‌كننده محدود مي‌شود.
براي ارتباط بهتر و استفاده موثرتر از توسعه‌دهندگان و هكرهايي كه مشتاقانه و به صورت رايگان حاضر به همكاري با تيم توسعه پروژه شما هستند، نيازمند تشكيل يك انجمن درباره پروژه هستيد تا با در دسترس قراردادن سورس كد پروژه، بتوانيد هر نسخه آزمايشي را در ميان انجمن توزيع كنيد و از اين طريق با توسعه‌دهندگان در ارتباط باشيد. البته مجوز نرم‌افزار شما بايد اجازه هرگونه دسترسي و اصلاح را به كاربران داده باشد. تشكيل دادن يك انجمن، اجباري نيست. اما نشانه احترام به جامعه توسعه‌دهندگان آزاد است.

بسته نرم‌افزاري
آماده‌سازي يك محصول به صورت بسته‌هاي نرم‌افزاري براي دريافت از اينترنت، نه تنها به توزيع برنامه كمك مي‌كند و به آن شخصيتي مستقل مي‌دهد، بلكه مقدمات تبليغي و اعتبارسازي برنامه را در بازار نيز فراهم‌مي‌كند. اضافه بر اين، مي‌توانيد بسته‌هاي آماده‌اي از برنامه، مستندات و سي‌دي راهنماي آن را نيز تهيه نماييد. اين موضوع بيشتر براي سايت‌هايي سودمند است كه نمي‌خواهند محصول نرم‌افزاري خود را به صورت رايگان در اينترنت توزيع نمايند. ارزش هر بسته، با توجه به ماهيت محصول مي‌تواند برابر 100 تا 500 دلار قيمت‌گذاري شود. عوامل مختلفي مانند نوع سيستم‌عامل، سرويس‌دهنده، بانك‌اطلاعاتي و برنامه كاربردي تحت وب در قيمت هر بسته دخيل است.
خدمات پشتيباني‌اي كه ارائه مي‌دهيد مي‌تواند عامل ديگري در قيمت‌گذاري بسته‌هاي نرم‌افزاري محسوب شود. به هر صورت، موفقيت در اين موضوع به تخصص در بازاريابي و نوع محصول شما بستگي دارد.

ورود به بازار
مسلماً شيوه بازاريابي و فروش يك محصول نرم‌افزاري اپن‌سورس با مدل‌هاي مشابه انحصاري متفاوت است و حقايقي در مورد نرم‌افزارهاي اپن‌سورس وجود دارد كه بايد مد نظر قرار بگيرد. براي نمونه در مدل تجاري اپن‌سورس، به همراه يك محصول، سورس‌كد آن نيز در اختيار مشتري قرار‌مي‌گيرد يا به علت محلي بودن بسياري از پروژه‌ها، پشتيباني از ساعت و تاريخ‌هاي غيرمنطقه‌اي وجود ندارد. اگر توانسته‌ايد درباره پروژه اپن‌سورس خود يك انجمن تشكيل دهيد و گروه‌هاي برنامه‌نويسي را فعال كنيد، محصول نرم‌افزاري شما از اين قابليت برخوردار خواهد بود كه با استفاده از بسته‌هاي افزودني توسعه يابد و طيف وسيعي از ويژگي‌ها و قابليت‌هاي جديد به آن افزوده شود كه در نهايت امكان كاربري و استفاده از اين محصول براي كاربران بيشتري فراهم خواهد شد.
 اين بسته‌هاي افزودني مي‌توانند قابليت‌هايي مانند پشتيباني از يك زبان يا ساعت و تاريخ يك منطقه را نيز دربربگيرند. يك حقيقت ديگر در مدل تجاري اپن‌سورس، تضاد ميان محصول نرم‌افزاري بومي و مشتريان بين‌المللي است. اگر سعي كنيد يك محصول عمومي و فراگير توليد كنيد، به ديگران خدمت كرده‌ايد و بازار بومي را از دست داده‌ايد و اگر يك محصول بومي را توسعه ‌دهيد ديگر بايد از بازار بين‌المللي چشم‌پوشي نماييد.
بسياري از مشتريان نرم‌افزارهاي تخصصي، از عدم پشتيباني و خدمات‌رساني يك محصول جديد نگران‌‌هستند و در حقيقت "خدمات پس از فروش" ميدان جدي رقابت ميان نرم‌افزارهاي بومي و سراسري است. دليل عدم موفقيت بسياري از محصولات بومي كه توسعه داده مي‌شود نيز در اين واقعيت نهفته است كه شركت‌هاي بين‌المللي نرم‌افزار، توانسته‌اند اين نگراني خريدار را برطرف نمايند.
مدل تجارت اپن سورس بر مبناي كسب درآمد از پشتيباني و ارائه خدمات ويژه استوار است و شما براي بازاريابي محصولي اپن‌سورسي، بايد در زمينه پشتيباني تجاري از محصول فعال باشيد و دغدغه‌هاي خريدار را از جهت توسعه و ارائه خدمات به صورت مداوم برطرف نماييد. در كوتاه مدت، اپن‌سورس در هزينه‌هاي بازاريابي و حضور در بازارهاي بين‌المللي يك محصول عمومي  صرفه‌جويي قابل توجهي مي‌نمايد و اگر محصول شما عالي و قدرتمند باشد، به طوري كه امكان رقابت در بازارهاي بين‌المللي را داشته باشد، اپن‌سورس يك فرصت استثنايي خواهد بود كه نبض بازار را به دست بگيريد. اكنون بازار بين‌المللي براي حضور محصولات تجاري اپن‌سورس بسيار مستعد و آماده است و بررسي و تحليل اخبارهاي چند سال اخير، از موفقيت پروژه‌هاي اپن‌سورس و گرايش بسياري از دولت‌ها به سوي نرم‌افزارهاي آزاد حكايت مي‌كند.

كسب درآمد
چگونه مي‌توان از يك پروژه اپن‌سورس درآمدزايي كرد؟ سريع‌ترين راه، مي‌تواند ارائه خدمات پشتيباني براي يك محصول باشد. پس از انتشار نرم‌افزار، يك فهرست پست الكترونيكي راه‌اندازي كنيد و كاربران را به تبادل نظر و بحث درباره نرم‌افزار تشويق نماييد. يكي از مزاياي فهرست پست الكترونيكي، آسان نمودن كار تيم توسعه پروژه در جوابگويي به مشكلات و سوالات كاربران خواهد بود. راه‌اندازي يك انجمن و ارائه خدمات پشتيباني به‌صورت رايگان براي اعضاي انجمن گام ديگري در راستاي تبليغ محصول است. وجود يك انجمن و فهرست پستي درباره يك محصول نرم‌افزاري، دو ابزار توسعه پروژه تلقي مي‌شوند و باعث تمايل كاربران و شركت‌هاي تجاري به سوي آن محصول خواهند شد. پس از اين دو حركت كاملاً رايگان، نوبت به تهيه نسخه‌هاي تجاري از پروژه مي‌رسد.
 شما مي‌توانيد نسخه‌هاي مختلفي از محصول را تهيه كنيد و براي هر نسخه يك مدت زمان ارائه خدمات پشتيباني مانند سه ماهه، شش ماهه و يك ساله تعريف كنيد. در يك مدل ديگر مي‌توان بر روي هر نسخه، خدمات پشتيباني متفاوتي را ارائه نمود. براي نرم‌افزارهاي تخصصي، مي‌توان صدها دلار خدمات پشتيباني براي هر بار اشكال‌زدايي سيستم، و براي يك دوره سه ماهه هزاران دلار تعريف كرد.
در گام بعد، سرويس‌هايي مانند نصب و راه‌اندازي، سفارشي نمودن و ارتقاي سيستم، بهترين راه درآمدزايي خواهند بود. به طوري كه درآمد واقعي نرم‌افزار اپن‌سورس از اين سرويس‌ها خواهد بود. بااين‌كه سورس‌كد برنامه را در اختيار مشتري قرار مي‌دهيد بازهم، دلايل زيادي وجود دارد كه كاربران تمايل داشته باشند از شما سرويس بگيرند و هزينه‌ آن را نيز پرداخت نمايند. برخي از كاربران توانايي توسعه برنامه را ندارند و يا به اين امر چندان رغبت نشان نمي‌دهند. در بسياري از شركت‌هاي تجاري، عنصر "زمان" نقشي حياتي دارند وآن‌ها ترجيح مي‌دهند با سرويس‌گيري از شما، عملا‌ً در زمان خود صرفه‌جويي نمايند. بنابراين سرويس‌هاي ارائه شده از سوي شما مورد استقبال قرار خواهد گرفت و يك راه كسب درآمد در نرم‌افزارهاي اپن‌سورس محسوب مي‌شود. به اين نكته ظريف نيز توجه داشته باشيد كه هيچ‌كسي به خوبي شما به سورس‌كدها تسلط ندارد و زمان ساخت يك بسته اضافي و يا هر عمليات توسعه‌ ديگر، براي تيم برنامه‌نويسي غير از تيم توسعه پروژه، بسيار طولاني و هزينه‌بر خواهد بود. هميشه كاربراني وجود خواهند داشت كه به نسخه رايگان قابل دانلود برنامه اكتفا نكنند و نيازمند استفاده از خدمات و سرويس‌هاي سفارش سازي شما باشند.
در نهايت، مي‌توانيد از طريق مجوز نرم‌افزار كسب درآمد كنيد. هنگامي كه از يك مجوز اپن‌سورس براي نرم‌افزار خود استفاده مي‌كنيد، بدين معني نيست كه نمي‌توان نرم‌افزار را تحت مجوزي خارج از اپن‌سورس منتشر كرد. به دلايل بسيار زيادي، بهترين مجوز اپن‌سورس براي اين منظور General Public Licence) GPL) است. اين رويكرد مخصوصاً براي توابع كتابخانه‌اي و نرم‌افزارهايي كه در رده نرم‌افزارهاي مهندسي و بانك‌اطلاعاتي طبقه‌بندي مي‌شوند كاربرد دارد. با استفاده از مجوز GPL، هر شخصي مي‌تواند يك نرم‌افزار را براي توزيع مجدد با ديگر برنامه‌هاي اپن‌سورس تركيب نمايد و باز تحت مجوز GPL منتشر نمايد و اگر مشتري نخواهد برنامه را توسعه دهد و مجدداً توزيع كند، لزومي ندارد كه برنامه تحت يك مجوز اپن‌سورس قرار گيرد.
بسياري از كاربران به صورت بالقوه تمايل ندارند نرم‌افزار فروخته‌شده به آن‌ها تحت مجوز اپن‌سورس باشد و امكان تغيير و توزيع آن وجود داشته باشد. بنابراين مي‌توانيد با سفارشي نمودن نرم‌افزار و ارائه يك نسخه مخصوص براي كاربر، مجوز اپن سورس را از برنامه بگيريد. اين رويكرد هيچ‌گونه تضادي با مجوزهاي اپن‌سورس ندارد و با تمامي آن‌ها سازگار است. اگر مشتري شما بخواهد محصول تحت مجوز GPL را توسعه دهد و آن را توزيع نمايد و شما فقط سورس‌كد برنامه را تحت مجوز GPL منتشر نماييد. اگر از مجوزهاي خانواده BSD براي مثال MIT) ،Apache و...) براي محصول خود استفاده مي‌نماييد، نيازي به آزاد‌كردن سورس‌كد برنامه اشتقاق شده نداريد.

حرف آخر
اما مدل تجاري پشتيباني، توسعه، آموزش و سفارش‌سازي اپن‌سورس تا چه اندازه موفق است؟ براي نمونه مي‌توان به مثال‌هاي موفقي از اين شركت‌ها اشاره كرد. شركت‌هايي مانند ZOPE  ،eZ Publish ،MySQL ،JBoss وTrolltech. شركت MySQL AB كار خود را از هيچ آغاز نمود و در مدت هفت سال توانست در ميان بانك‌هاي اطلاعاتي براي خود جايگاه قابل‌توجهي به‌دست آورد و بالغ بر چهارميليون سايت توسعه و درآمد ده ميليون دلاري سالانه براي توسعه و فروش خود داشته باشد.
البته اپن‌سورس ‌نمودن سورس‌كد برنامه، نوشداروي هر دردي نخواهد بود و در هر شرايطي نمي‌توان به سوي اپن‌سورس حركت كرد. همچنين مدل تجاري مبتني بر عدم دسترسي به سورس‌كد نيز ضامن موفقيت نيست و در مقايسه با مدل اپن‌سورس نيازمند سرمايه‌گذاري بيشتري است. سعي و كوشش و ميزان آگاهي و خطرپذيري شما در نتيجه تعيين‌كننده است و اين شما هستيد كه بايد با توجه به شرايط و آينده‌اي كه تصور خواهيد كرد، تصميم نهايي را بگيريد. با يك جنبش هر چند كوچك در دنياي اپن‌سورس ممكن است محصول شما در فهرست موفق‌ترين نرم‌افزار‌هاي اپن‌سورس قرار بگيرد. چون دنياي اپن‌سورس اين ظرفيت نهفته را در خود دارد.

پي‌نوشت:
1- development and distribution models: در  مدل توسعه و  توزيع، نرم‌افزار پس از طي نمودن يك مرحله از توسعه، براي تست و آزمايش به صورت گسترده در ميان برنامه‌نويسان و علاقمندان توزيع مي‌شود. پس از مشخص شدن خطاها و اشكالات برنامه، مجدداً مرحله توسعه برنامه آغاز مي‌شود.
2- نر‌م‌افزارهاي بومي (Local Software) در مقابل نرم‌افزارهاي عمومي يا سراسري (Global Software) قراردارند و به نرم‌افزارهايي اطلاق مي‌شود كه داراي ويژگي‌ها و قابليت‌هاي كشور يا منطقه‌ محل توسعه هستند.
3- منظور برنامه‌نويساني هستند كه در استخدام يك شركت تجاري نيستند و به صورت آزاد و از روي علاقه‌ به برنامه‌نويسي و توسعه نرم‌افزار مي‌پردازند.

منبع:ماهنامه شبکه

  روزی نیست که داستان‌های موفقیت افرادی که به طور معجزه‌آسایی از یک ایده ساده٬ یک سایت و میزان زیادی تلاش به موفقیت‌های قابل توجه‌اي رسیده‌اند و حالا جزيی از هزاران ثروتمند دنیای آنلاین شده‌اند٬ عموم افراد را تشویق به پاگذاشتن در این دنیای پرپتانسیل نکند. شما که یک ایده و سری پر سودا دارید، آیا می‌دانید که برای شروع کسب و کار آنلاین باید از کجا شروع کنید؟ به پیش بروید و به سود برسید؟ آیا به همان سادگی که در این روایت‌ها عنوان می‌شود، شما ثروتمند خواهید شد؟
نگران نباشید؛ در این بخش٬ محلی برای اجاره یا خرید احتیاج ندارید اما بیشتر از پول در این مرحله باید وقت بگذارید. انتخاب یک آدرس یا دامنه اينترنتي مناسب در جهت معروف شدن و حتی جا افتادن فروشگاه‌تان در میان خریداران بسیار با ارزش است.هرچه آدرس اينترنتي کوتاه‌تر و با معنی‌تر باشد و بهتر بتوانید در ذهن مشتریان قرار گیرد، شما به هدف خود بیشتر نزدیک شده‌اید و مانند آن است که در یک محل پر رفت و آمد یک مغازه گرفته اید اما این مغازه شما که به صورت آنلاین هاست نامیده می‌شود چه امکاناتی باید داشته باشد؟

در مرحله «طراحی نقشه کسب درآمد» حتماً به اطلاعات خوبی درباره مشتریان و جزئیات کارتان رسیده‌اید که در انتخاب هاست مناسب به شما کمک می‌کند.برای انتخاب هاست علاوه بر توجه به پشتیبانی خوب از آن توسط شرکت فروشنده در مرحله طراحی سایت هم به نیازهایی باید پاسخ دهید؛ مانند زبان‌های برنامه‌نویسی که پشتیبانی می‌شود، مقدار پهنای باند هاست که با زیاد شدن بازدید از فروشگاهتان ممکن است نیاز آن را بیشتر احساس کنید. پس حتماً قبل از خرید در مورد امکانات هاست خود و آن‌چه برای طراحی سایت‌تان احتیاج دارید باید دقت داشته باشید. به طور خلاصه در انتخاب و اجاره یک دامنه توجه کنید که:

- طبق کار و شغل می‌توانید از دامنه‌های مختلف استفاده کنید اما همیشه .com محبوب‌ترین دامنه بوده است و ثبت این دامنه‌ها عموماً آنی و سریعاً انجام خواهند شد.- برای ثبت دامنه ملی (.ir) باید از طریق سایت NIC.IR و مجرای رسمی آن اقدام کنید و شرکت‌های خدمات دامنه تنها یک رابط مالی هستند و ثبت این دامنه نیز ممکن است دو تا 72 ساعت به طول انجامد.
- برخی از دامنه‌ها دارای شرایط خاصي هستند مانند .ca که حتماً در هنگام ثبت به آن توجه کنید.
- دامنه‌های فارسی نیز در این اواخر به این جمع پیوسته که دارای طرفداران خاص خود است.
- اجاره دامنه مذکور ممکن است از یک سال تا چندین سال طبق نظر شما تغییر کند.

در اجاره کردن هاست توجه کنید که: 

- میزان فعال بودن (uptime) نشان از قدرت خوب و امکانات سخت‌افزاری هاست مذکور دارد که در سایت http://host-tracker.com به راحتی قابل کنترل است. هاست‌ها سعی می‌کنند این میزان را به صددرصد نزدیک کنند. پس قبل از خرید از شرکت فروش هاست٬ نشانی یکی از سایت‌هایی را که بر روی هاست آن‌ها وجود دارد را در محل مربوطه سایت host-tracker وارد کرده و نتیجه را ببینید.

- هاست‌ میزبان اشتراکی (Shared Hosting) یعنی روی کامپیوتر سرور٬ چند سایت همزمان میزبانی شود و سرورهای اختصاصی (Dedicated Server) یک هاست به شکل اختصاصی  میزبانی می شود. سرورهای مجازی (VPS) وب سایت روی یک میزبان مجازی قرار می‌گیرد که طبق این امکانات قیمت هاست‌ها کم و زیاد می‌شود. توجه کنید که برای سایت‌های دانلود باید از سرور و هاست‌های مخصوص این کار استفاده کنید.

- سیستم‌عامل سرور یا کامپیوتر میزبان سایت شما نیز نقش مهمی در انتخابتان دارد که در سیستم‌عامل ویندوز زبان‌های asp، asp.net،php  و بانک‌های اطلاعاتیMySQL/SQL Server  و وب سرور IIS مورد پشتیبانی قرار می‌گیرند و نیز دارای قیمت بالاتری است. در سیستم‌عامل لینوکس نیز زبان برنامه‌نویسی php و قیمت پایین‌تر و پایگاه اطلاعاتیMySQL  و وب سرور Apache مورد پشتیبانی است.
- میزان فضایی که از آن سرور را در اختیار می‌گیرید نیز به صورت چند مگابایت (MB) تا چندین گیگابایت (GB) تقسیم می‌شود.
- کنترل پنل یک هاست:  یک رابط کاربری برای ارتباط با هاست در اختیار شما قرار  می‌دهد و شامل DotNetPanel/Plesk برای هاست‌های ویندوز و cPanel/Plesk/DirectAdmin برای هاست‌های لینوکس است.
- تعداد پست‌های الکترونیکی که در هاست شما در اختیارتان قرار می‌گیرد نیز در قیمت هاست موثر است.
- پهنای باند (Bandwidth) نیز میزان دریافت‌ها و ارسال‌ها را برای یک ماه تعیین می‌کند و اگر مقدار مبادلات بیش از اندازه باشد، سایت شما از کار می‌افتد.
- زیر دامنه (Sub Domains) نیز تعیین می‌کند چه تعداد زیر دامنه برای دامنه شما می‌توانید تعیین کنید.
- با در اختیار گرفتن یک آی‌پی اختصاصی (Dedicated IP)  می‌توانید از طریق این آی‌پی و بدون دامنه وارد هاست خود شوید.
- پشتیبان‌گیری خودکار که در مواقع حساس می‌تواند اطلاعات مفیدتان را روی هاست باز گرداند اما نباید از پشتیبان‌گیری مرتب غافل شوید.
- امنیت سرور که با نصب آنتی ویروس ها وفایروال ها تامین می شود نیز برای مواجه با حملات بسیار مناسب است ٬ حتما قبل از خرید آن را در نظر گرفته و در مورد آن از پشتیبانی سوال کنید.
- اجاره هاست نیز مانند دامنه مذکور ممکن است از ماهانه تا چندین سال طبق نظر شما تغییر کند.

مصالحی برای برپایی فروشگاه‌تان
در مرحله قبل شما هاست و دامنه سایتتان را خریداری کردید حالا لازم است تا فروشگاهتان را بسازید و برای این کار نیاز به مصالح دارید

برای برنامه‌نویسی و طراحی سایت باید به یک موضوع توجه کرد٬ سایت‌ها به دو صورت تقسیم می‌شوند:
• سایت‌های استاتیک: این سایت‌ها عموماً دارای محتویات ثابتی هستند و جهت اطلاع‌رسانی و اصطلاحاً آگهی‌نامه‌هایی با مطالب مشخص هستند و در بیشتر مواقع برای ویرایش این محتوا با دردسر و نیازمند یک متخصص هستید. این‌گونه سایت‌ها به زبان های html و JavaScript یا به شکل فلش و غیره نوشته می‌شوند.
•  سایت‌های داینامیک یا پویا: سایت‌هایی به زبان برنامه‌نویسی asp.net، jsp، php  و asp عموماً نوشته می‌شود و بانک اطلاعاتی نیز جهت ذخیره و پویایی در نظر گرفته می‌شود. فرق این سایت‌هاي استاتيك در امکانات اضافی مانند امکان ایجاد فرم‌های ثبت‌نام و فروش آنلاین است که برای به راه انداختن یک فروشگاه پرزرق و برق مناسب است.

اما شما برای راه‌اندازی سایت و فروشگاهتان، نیازمند یک سایت پویا هستید تا امکان تعامل با خریدار وجود داشته باشد. باید بدانید که هنوز به امکان مهم این نوع از سایت‌های داینامیک اشاره نکرده‌ام و آن امکان مدیریت با یک رابط گرافیکی است که یک فرد با دانش برنامه‌نویسی کم هم در بخش مدیریت٬ خود امکان دسترسی به تمامی امکانات را داشته باشد. از نظر هزینه نیز  برای داشتن یک سایت داینامیک کاملاً  اختصاصی که یک یا چندین برنامه‌نویس بخواهند آن را در عرض حداقل یک ماه بنویسند، به يك تا ده میلیون سرمایه نیاز دارد. اما من دو راه را پیشنهاد می‌کنم که این هزینه بسیار کاهش پیدا کند و گاهی از بین رود. راه نخست استفاده از خدمات فروشگاه‌سازها و امکانات دیگری است که شرکت‌هایی به صورت رایگان و گاهی با مبلغ بسیار کم به شما ارئه می‌دهند.

توصیه ما این است که فروشگاه‌های آنلاین رایگان که حتی در آن‌ها دیگر نیازی به خرید هاست و دامنه نیست (چون از یک زیر دامنه آن شرکت استفاده می‌کنید.) استفاده نکنید. چون دارای معایبی است. در این فروشگاه‌های رایگان چون فروشگاه شما اختصاصی نیست و سپس با گسترش فروشگاه‌تان هنوز هم زیر بال و پر یک شرکت هستید که در بیشتر موارد جلوی پیشرفتتان را می‌گیرد. در بیشتر مواقع نیز کالاهای شما بین هزاران محصول این شرکت‌ها گم می‌شود مگر آنکه باز هزینه کنید تا دیده شوید. 

راه دوم و تقریباً بهترین روش ممکن٬  نیز استفاد از بسته‌های مدیریت محتوا (CMS) است. این بسته‌ها برای کاربران با اطلاعات کم ایجاد شده تا به راحتی فروشگاه خود را به راه بیاندازید اما این راه‌اندازی نیز آن‌قدر ساده نیست که بتوانید با آن در همان بار نخست کنار بیایید، پس بازهم با مبلغی بسيار کم٬ از کمک یک طراح استفاده کنید. این طراحان چون از بسته‌های آماده استفاده می‌کنند، پس انتظار دریافت دستمزدهای زیاد را هم ندارند و از لحاظ زمانی نیز سریع‌تر طراحی می‌شوند.

منبع:www.shabakeh-mag.com

23 بخش جوایز اسکار در کداک تیه‌تر لس آنجلس اهدا شد که فیلم هوگو و آرتیست هر کدام با 5 اسکار بیشترین جوایز را از آن خود کردند. اصغر فرهادی نیز با فیلم «جدایی نادر از سیمین» اسکار بهرین فیلم خارجی زبان را کسب کرد تا تاریخ ساز باشد.
به گزارش «همشهری آنلاین» اسامی کامل برندگان اسکار به شرح زیر است:
نخستین اسکار
تام هنکس بر روی صحنه می‌آید و نام رابرت ریچاردسون، فیلمبردار هوگو را به عنوان برنده اسکار بهترین فیلمبرداری اعلام می‌کند.
اسکار دوم
تام هنکس نام برنده دومین اسکار امشب را اعلام می‌کند: هوگو برنده بهترین کارگردان هنری.
اسکار سوم
کامرون دیاز و جنیفر لوپز برنده اسکار بهترین طراحی لباس را معرفی کردند: مارک بریجز برای آرتیست. این نخستین اسکاری است که او دریافت می‌کند.
اسکار چهارم
این دو بازیگر نام برندگان اسکار بهترین چهره پردازی را هم اعلام کردند؛ مارک کولیر و جی روی هلاند برای فیلم بانوی آهنین.
اسکار پنجم
جدایی نادر از سیمین برنده اسکار شد. اصغر فرهادی اسکار خود را ساندرا بولاک دریافت کرد.
اسکار ششم
جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن به اکتاویا اسپنسر برای فیلم خدمتکاران رسید. این جایزه کریستین بیل اعطا کرد.
اسکار هفتم
 کرک بکستر و اگنس وال تدوینگران دختری با خالکوبی اژدها جایزه بهترین تدوین را می گیرند.
اسکار هشتم
 فیلیپ اتاکستون و یوجین گرتی جایزه بهترین صدابرداری را برای هوگو می گیرند.
اسکار نهم
بهترین تدوین صدا: این جایزه به هم به هوگو رسید.
اسکار دهم
او همراه گوینت پالترو فیلم شکست ناپذیر را به عنوان برنده اسکار بهترین مستند اعلام می کنند.
اسکار یازدهم
کریس راک، بازیگر و کمدین آمریکایی برای اعلام برنده اسکار بهترین انیمشن بلند بر روی صحنه می رود. رنگو برنده این جایزه می‌شود.
اسکار دوازدهم
اسکار بهترین جلوه‌های ویژه به فیلم هوگو رسید. تاکنون هوگو با پنج اسکار در صدر فهرست برندگان امسال است.
اسکار سیزدهم
جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد. کریستوفر پلامر برای فیلم تازه واردها برنده این جایزه شد.
اسکار چهاردهم
جایزه لودویس بورس اسکار بهترین موسیقی اریژینال را از اوون ویلسن و پنه لوپه کروز برای فیلم آرتیست گرفت.
اسکار پانزدهم
بهترین آهنگ اریژینال به فیلم مرد و ماپت رسید.
اسکار شانزدهم
نویسندگان فیلم اولاد به عنوان برندگان بهترین فیلمنامه اقتباسی معرفی شدند.
اسکار هفدهم
وودی آلن اسکار بهترین فیلمنامه اریژینال یا غیراقتباسی شد. وودی آلن برای گرفتن جایزه در سالن حضور نداشت. اصغر فرهادی نیز به برای فیلمنامه جدایی نادر از سیمین نامزد دریافت این جایزه اسکار بود.
اسکار هجدهم
اسکار بهترین فیلم کوتاه به فیلم ساحل اهدا شد.
اسکار نوزدهم
جایزه بهترین انیمیشن کوتاه به "کتاب‌های پرنده آقای موریس لسمور" رسید. ‎
اسکار بیستم
میشل آزاناویسیوس کارگردان فیلم آرتیست جایزه بهترین کارگردانی را گرفت.
اسکار بیست و یکم
ژان دوژردن بازیگر فیلم صامت آرتیست برنده بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
اسکار بیست و دوم
کالین فرث نام، مریل استریپ به عنوان برنده اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن اعلام کرد. این سومین بار است که مریل استریپ به اسکار دست می‌یابد. او آخرین بار 30 سال پیش این جایزه را برده بود.
اسکار بیست سوم و آخر
آرتیست به عنوان بهترین فیلم هشتاد و چهارمین دوره اسکار معرفی شد.

تصور شما از حجم انبوهی از داده‌ها چیست؟ یک هزار‌گیگابایت، ده‌ها هزار گیگابایت یا صدها هزار ترابایت! برای سال 2011 می‌توان نام‌های مختلفی یافت: سال شبکه‌های اجتماعی، سال محاسبات ابری، سال تبلت‌ها و تلفن‌های همراه هوشمند، سال سرویس‌های رنگارنگ اینترنتی و بسیاری موارد ریز و درشت دیگر. اما تنها با لحظه‌ای تأمل درخواهیم یافت که استفاده از هر یک از این ابزارهای نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، یک نتیجه واحد در بر‌خواهد داشت: تولید داده و اطلاعات در ابعادی باورنکردنی و غیر قابل تصور. آمار و ارقام‌ها حاکی از آن است که در حال حاضر، روزانه 2,5 اگزابایت (1,048,576 ترابایت داده و اطلاعات توسط اشخاص و سازمان‌ها تولید می‌شود و این در حالی است که نود درصد از مجموع داده‌های موجود در جهان تنها در طول دو سال گذشته، یعنی سال‌های 2010 و 2011 ایجاد شده‌اند. پر واضح است که این روند با گسترش روزافزون تعداد کاربران سیستم‌های ارتباطی، بدون وقفه و با شیبی مهار‌ناشدنی ادامه‌یافته و آنچه بیش از هر زمان دیگری اهمیت خواهد داشت، یافتن روش‌ها، ابزارها و مکانیزم‌هایی برای ذخیره‌، بازیابی و تحلیل این حجم از داده به‌شکلی مؤثر و با کارایی بالا است.

رشد فوق‌العاده سریع حجم داده‌ها، اگرچه به‌خودی خود فرآیند ذخیره‌سازی، بازیابی و تحلیل اطلاعات را دشوار و مواجهه با آن را نیازمند ایجاد ابزارهایی جدید می‌کند، اما آنچه بحث داده و مکانیزم‌های مدیریتی آن را در پایان سال 2011 به‌چالش‌کشیده و به‌نوعی رویکرد اصلی‌سال آینده میلادی را در حوزه پایگاه‌های داده مشخص می‌سازد، آگاهی از این حقیقت است که نزدیک به نود درصد از کل داده‌های ذخیره‌شده در جهان دیجیتال، به نوعي غیر ساخت‌یافته (Unstructured Data) هستند و این موضوع ما را با مفهومی به‌نام «داده بزرگ» یا Big Data روبه‌رومی‌سازد.

در یک تعریف ساده و به‌دور از پیچیدگی‌های فنی، «داده بزرگ»، به مجموعه‌هایی از داده (datasets) گفته می‌شود که نرخ رشد آن‌ها بسیار بالا بوده و در مدت زمان کوتاهی، شامل چنان حجمی از اطلاعات می‌شوند که دریافت، ذخیره‌سازی، جست‌وجو، تحلیل، بازیابی و همچنین تصویرسازی آن‌ها با ابزارهای مدیریت داده موجود غیر قابل انجام خواهد بود. آنچه حائز اهمیت است، اين است که برخلاف گذشته، مفهوم داده بزرگ تنها مختص به حوزه آکادمیک و حل مسائل علمی مانند شبیه‌سازی‌های پیچیده فیزیکی، تحقیقات زیست محیطی، هواشناسی و مانند آن نبوده و بسیاری از سازمان‌ها و شرکت‌هاي بزرگ در سال‌های آینده با مشکلات مربوط به داده‌های انبوه غیرساخت‌یافته يا همان Big Data مواجه خواهند بود.

شواهد فراوانی در اثبات این ادعا وجود دارند که از آن میان می‌توان به چهل میلیارد تصویر بارگذاری شده در تنها یکی از شبکه‌های اجتماعی، ثبت تراکنش‌های یک میلیون مشتری در هر ساعت در فروشگاه‌های زنجیره‌ای والمارت به‌منظور تحلیل علایق و عادت‌های خرید ایشان با حجمی بالغ بر 2,5 پتابایت (هر پتابايت برابر يك هزار ترابايت) و در یک کلام تولید 75 درصد از کل «داده بزرگ» توسط افراد و کاربران معمولی به میزان 1,35 زتابایت (هر زتابايت برابر یک هزار اگزابایت) اشاره کرد. این در حالی است که بر‌اساس تحقیقات به‌عمل آمده، حجم داده‌های موجود در جهان در سال 2012، چهل درصد افزایش یافته و به عددی بالغ بر 2,52 زتابایت خواهد رسید!

پرواضح است که چنین حجمی از داده نیازمندی‌های خاص خود را داشته و ابزارهای مختص به‌خود را می‌طلبد. ابزارهایی مانند هادوپ (Hadoop) که بدون تردید جزء موفق‌ترین نمونه‌های پیاده‌سازی شده از تفکر NoSQL حسوب می‌شود. جنبش No SQL که در ابتدا با هدف جایگزینی پایگاه‌های رابطه‌ای و با شعار پایان رابطه‌ای‌ها (No SQL) خود را معرفی‌کرد، با مقاومت بزرگان و پشتیبانان مکانیزم‌های رابطه‌ای مواجه شد. مقاومتی که باعث شد تا این جنبش نوپا به‌درستی دست از سماجت برداشته و خود را به‌عنوان راه حلی مناسب برای مسائلی که پایگاه‌های داده رابطه‌ای در حل آن با دشواری مواجه هستند، مطرح کند و شعار «نه فقط رابطه‌ای» (Not only SQL) را برای خود برگزیند.

این تغییر رویکرد، شرایط لازم را فراهم آورد تا تمامی فعالان این عرصه از موافق و مخالف بر مزایا و منافع این رویکرد تمرکز‌کرده و با مشارکت شرکت‌های‌قابل احترامی مانند یاهو و بنیاد آپاچی پروژه‌هایی مانند Hadoop، MangoDB، Cassandra، CouchDB و بسیاری از پروژه‌هاي دیگر، در جهت حل مسائل مرتبط با «داده بزرگ» پا به عرصه حیات بگذارند. رویکردی که بدون کمترین تردیدی در سال 2012 و سال‌های بعد از آن، در مرکز توجه بسیاری از شرکت‌های تولید‌کننده‌پایگاه‌های داده مانند آی‌بی‌ام، اوراکل، مایکروسافت و دیگران خواهد بود.

در واقع اگر بخواهیم با موشکافی بیشتری این حرکت جمعی به‌سوی تولید ابزارهای مدیریت داده‌های حجیم را مورد بررسی قرار دهیم باید این نکته را در نظر داشته باشیم که تقریباً تمامی این شرکت‌ها یا محصولاتی را (اغلب مبتنی بر کتابخانه هادوپ) روانه بازار‌کرده‌اند یا مراحل آماده‌سازی نهایی آن را سپری می‌کنند. به‌عنوان مثال، شرکت مایکروسافت در کنفرانس سالیانه PASS 2011 و درست یک هفته پس از آن‌که شرکت اوراکل از عرضه Big Data Appliance با توانایی پردازش داده‌های ساخت‌یافته و غیر ساخت‌یافته مبتنی بر هادوپ خبر داد، به‌طور رسمی پشتیبانی از پردازش «داده بزرگ» مبتنی بر این کتابخانه نرم‌افزاری را در SQL Server 2012 اعلام کرد. نکته جالب توجه آن‌که این شرکت پا را فراتر از پایگاه‌های رابطه‌ای گذاشته و وعده پشتیبانی از پردازش‌های مورد‌نیاز داده‌های حجیم و غیر ساخت‌یافته را روی سیستم‌عامل Windows Server 2012 و معادل مبتنی‌بر ابر آن، یعنی Windows Azure را به علاقه‌مندان محصولات خود داد.

علاوه بر مایکروسافت و اوراکل دیگر صاحب ‌نامان این حوزه همچون آی‌بی‌ام (عرضه كننده محصولاتی مانند Info Sphere BigInsight و Info Sphere Streams) و همچنین شرکت EMC (با مجموعه ابزارهای Greenplum شامل Database، HD و Chorus) حرکت خود را به سمت فراهم آوردن مکانیزم‌های مورد نیاز برای پردازش داده‌های بزرگ آغاز کرده‌اند و شکی نیست که در سال آینده نیز با تمام توان و به‌منظور کسب سهم بیشتری از این بازار رو به گسترش، تلاش‌کرده و شاهد ورود ابزارهای پردازشی فراوانی در این حوزه خواهیم بود.

کلام پایانی آن‌که، سال 2012 را در بحث پایگاه‌های داده، می‌توان به‌نوعی سال پردازش داده‌های انبوه و غیر ساخت‌یافته و در یک کلام «داده‌های بزرگ» دانست. رویکردی که به‌جز ابزار و روش، به سخت‌افزارها و پلتفرم‌های پر قدرت و قابل اعتماد نیاز داشته و این در شرایطی است که بسیاری از سازمان‌ها و شرکت‌ها، حتی در صورتی که توان مالی خرید چنین تجهیزاتی را در اختیار داشته باشند، از حیث مدیریت، نگه‌داری و به‌روزرسانی و بسیاری مسائل و مشکلات مرتبط با آن، رغبت چندانی به آن نخواهند داشت.این المان‌های تصمیم‌گیری به‌ ظاهر متناقض، در عمل ما را به یاد سرویس‌های قابل ارائه در قالب محاسبات ابری (Cloud Computing) انداخته و این نکته را به‌ ذهن متبادر می‌سازد که نیاز به حجم انبوهی از ماشین‌های سرویس‌دهنده و توان پردازشی فوق‌العاده بالا در کنار عدم درگیر شدن با مسائل فنی مرتبط با زیرساخت‌های مذکور، سال آتی را به مکانی برای قدرت‌نمایی انواع سرویس‌های ابری تبديل كرده و بسیاری از شرکت‌ها به سمت استفاده از آن سوق خواهند یافت. باید منتظر ماند و دید!

منبع:ماهنامه شبکه

در بخش اسکار بهترین فیلم ۹ فیلم نامزد دریافت جایزه شده‌اند. آکادمی امسال با تغییر قوانین این بخش این امکان را ایجاد کرد که در بخش بهترین فیلم بین پنج تا ۱۰ فیلم رقابت کنند.

«هوگو» مارتین اسکورسیزی در ۱۱ بخش بخت دریافت جوایز اسکار ۲۰۱۲ را دارد و فیلم صامت و سیاه و سفید «هنرمند» به کارگردانی میشل هازاناویسیوس در ۱۰ بخش نامزد اسکار است.

مرور تاریخ برگزاری جوایز اسکار نشان می‌دهد در دو سوم موارد فیلم‌هایی که بیشترین تعداد نامزدی را داشتند، در نهایت اسکار بهترین فیلم را هم دریافت کردند. تازه‌ترین نمونه «گفتار پادشاه» است که پارسال نامزد ۱۲ جایزه اسکار شد و در نهایت چهار جایزه شامل اسکار بهترین فیلم را دریافت کرد.

«جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی که به نمایندگی از ایران برای حضور در بخش فیلم خارجی‌زبان به آکادمی علوم و هنرهای سینمایی معرفی شده بود، جدا از نامزدی در این بخش در بخش بهترین فیلمنامه غیراقتباسی نیز نامزد دریافت جایزه است.

هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار ۲۶ فوریه (دوشنبه هشتم اسفند به وقت ایران) در کداک تیه‌تر لس آنجلس برگزار و به طور زنده از شبکه ای‌بی‌سی پخش خواهد شد. بیلی کریستال برای هشتمین بار مجری مراسم است.

فهرست نامزدهای ۲۴ بخش هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار به شرح زیر است:

بهترین فیلم: «هنرمند»، «فرزندان»، «فوق‌العاده بلند و بیش از حد نزدیک»، «کمک»، «هوگو»، «نیمه‌شب در پاریس»، «مانیبال»، «درخت زندگی»، «اسب کارزار»

بهترین بازیگر مرد: دامین بشیر، «یک زندگی بهتر» / جرج کلونی، «فرزندان» / ژان دوژاردن، «هنرمند» / گری اولدمن، «تعمیرکار، خیاط، سرباز، جاسوس» / براد پیت، «مانیبال»

بهترین بازیگر زن: گلن کلوز، «آلبرت نابز» / وایولا دیویس، «کمک» / رونی مارا، «دختری با خالکوبی اژدها» / مریل استریپ، «بانوی آهنین» / میشل ویلیامز، «هفته من با مریلین»

بهترین بازیگر مرد مکمل: کنت برانا، «هفته من با مریلین» / جونا هیل، «مانیبال» / نیک نولتی، «جنگجو» / کریستوفر پلامر، «تازه‌کارها» / ماکس فون سیدو، «فوق‌العاده بلند و بیش از حد نزدیک»

بهترین بازیگر زن مکمل: بره‌نیس بژو، «هنرمند» / جسیکا چاستین، «کمک» / ملیسا مکارتی، «ساقدوش‌ها» / جنت مکتیر، «آلبرت نابز» / اوکتاویو اسپنسر، «کمک»

بهترین کارگردانی: میشل هازاناویسیوس، «هنرمند» / الکساندر پین، «فرزندان» / مارتین اسکورسیزی، «هوگو» / وودی آلن، «نیمه‌شب در پاریس» / ترنس مالیک، «درخت زندگی»

بهترین فیلم خارجی‌زبان: «کله‌شق»، میشائیل آر. روسکام، بلژیک / «پانویس»، جوزف سدار، رژیم صهیونیستی / «در تاریکی»، آنی‌یژکا هولاند، لهستان / «آقای لازار»، فیلیپ فالاردو، کانادا / «جدایی نادر از سیمین»، اصغر فرهادی، ایران

بهترین فیلم بلند انیمیشن: «یک گربه در پاریس» / «چیکو و ریتا» / «پاندای کونگ‌فوکار ۲» / «گربه چکمه‌پوش» / «رنگو»

بهترین فیلمنامه اقتباسی: الکساندر پین و نت فاکسن و جیم راش، «فرزندان» / جان لوگان، «هوگو» / جرج کلونی، گرانت هسلو و بو ویلمن، «عید مارس» / استیون زیلیان، آرون سورکین و استن چروین، «مانیبال» / بریجیت اُکانر و پیتر استراگان، «تعمیرکار، خیاط، سرباز، جاسوس»

بهترین فیلمنامه غیراقتباسی: میشل هازاناویسیوس، «هنرمند» / آنی مامولو و کریستین ویگ، «ساقدوش‌ها» / جی. سی. چاندور، «Margin Call» / وودی آلن، «نیمه‌شب در پاریس» / اصغر فرهادی، «جدایی نادر از سیمین»

بهترین فیلمبرداری: «هنرمند»، «گیوم شیفمان / «دختری با خالکوبی اژدها»، جف کرانوث / «هوگو»، رابرت ریچاردسن / «درخت زندگی»، امانوئل لوبزکی / «اسب کارزار»، یانوش کامینسکی

بهترین تدوین: «هنرمند»، آن-سوفی بیون و میشل هازاناویسیوس / «فرزندان»، کوین تنت / «دختری با خالکوبی اژدها»، آنگوس وال و کرک بکستر / «هوگو»، تلما شونمیکر / «مانیبال»، کریستوفر تلفسن

بهترین طراحی هنری: «هنرمند»، لارنس بنت و گرگوری اس. هوپر / «هری پاتر و یادگاران مرگ: قسمت ۲»، استیوارت کریگ و استفنی مک‌میلان / «هوگو»، دانته فرتی و فرانچسکا لو شیاوو / «نیمه‌شب در پاریس»، آن سیبل، هلن دوبروی / «اسب کارزار»، ریک کارتر، لی ساندالس

بهترین طراحی لباس: «ناشناس»، لیسی کریستی / «هنرمند»، مارک بریجز / «هوگو»، سندی پائل / «جین ایر»، مایکل اکانر / «دبلیو. ای.»، آریان فیلیپس

بهترین چهره‌پردازی: «آلبرت نابز»، مارشیال کورنویل، لین جانسن و متیو دبلیو. مانگل / «هری پاتر و یادگاران مرگ قسمت ۲»، نیک دادمن، آماندا نایت و لیسا تامبلین / «بانوی آهنین»، مارک کولیه و جی. روی هلاند

بهترین موسیقی: «ماجراهای تن تن»، جان ویلیامز / «هنرمند»، لودوویک بورس / «هوگو»، هوارد شور / «تعمیرکار، خیاط، سرباز، جاسوس»، آلبرتو ایگلسیاس / «اسب کارزار»، جان ویلیامز

بهترین ترانه: «ماپت‌ها»، برت مکنزی («آدم یا ماپت» / «ریو»، سرجو مندس، کارلینوس براون و سیدا گرت («Real in Rio»)

بهترین صداگذاری: «دختری با خالکوبی اژدها»، «هوگو»، «مانیبال»، «ترانسفورمرها: تاریکی ماه»، «اسب کارزار»

بهترین تدوین صدا: «راندن»، «دختری با خالکوبی اژدها»، «هوگو»، «ترانسفورمرها: تاریکی ماه»، «اسب کارزار»

بهترین جلوه‌های تصویری: «هری پاتر و یادگاران مرگ: قسمت ۲»، «هوگو»، «فولاد واقعی»، «ظهور سیاره میمون‌ها»، «ترانسفورمرها: تاریکی ماه»

بهترین مستند بلند: «Hell and Back Again»، دانفونگ دنیس و مایک لرنر / «اگر یک درخت بیفتد: داستانی از جبهه آزادی‌بخش زمین»، مارشال کاری و سام کولمن / «بهشت از دست رفت: برزخ»، جو برلینگر و بروس سینوفسکی / «پینا»، ویم وندرس / «شکست‌نخورده»، دانیل لینزی، تی. جی. مارتین و ریچ میدلماس

بهترین مستند کوتاه: «آرایشگر بیرمینگام: سرباز پیاده جنبش حقوق مدنی»، رابین فرایدی، گیل دولگین / «خدا الویس بزرگ‌تر است»، ربکا کامیسا و جولی اندرسن / «حادثه در بغداد نو»، جیمز اسپیون / «Saving Face » ساخته دانیل یونگ، شارمین عبید-شینوی / «سونامی و شکوفه گیلاس»، لوس واکر و کایرا کارستنسن

بهترین فیلم کوتاه انیمیشن: «یکشنبه»، پاتریک دویون / «کتاب‌های پرنده شگفت‌انگیز آقای موریس لسمور»، ویلیام جویس / «لا لونا»، انریکو کاساروسا / «یک پیاده‌روی صبحگاهی»، گرانت ارکارد و سو گافی / «طبیعت وحشی»، آماندا فوربیس و وندی تیلبی

بهترین فیلم کوتاه زنده: «Pantecost»، پیتر مکدانلد / «راجو»، ماکس زاهل، استفن ژیرن / «ساحل»، تری جرج / «دیوانه زمان»، اندرو باولر و ژی‌ژی کوسی / «توبا آتلانتیک»

همان‌طور که می‌دانید بعضی از فناوری‌های ارتباطی نظیر کابل‌های نوری، هزینه‌های بسیار بالایی دارند و این خود یک نقطه ضعف برای این نوع فناوری‌ها به حساب می‌آید. در کشورهای در حال توسعه که دارای اقتصاد خوبی نیستند، استفاده از چنین فناوری با این هزینه‌ی گزاف مقرون به صرفه نخواهد بود. این خود مسئله‌ای برای پیدایش نوع جدیدتری از فناوری‌های ارتباطی شد که هم هزینه‌ی کمتری داشت و هم سرعت تبادل اطلاعات بالاتر بود. این نوآوری وایمکس نام گرفت. در حقیقت وایمکس یک فناوری جدید ارتباطی از نوع بی‌سیم با پهنای باند وسیع می‌باشد. به بیان تخصصی‌تر، وایمکس نسل دوم پروتکل‌های ارتباطات بی‌سیم می‌باشد که از پهنای باند بالاتری استفاده می‌کند و از تداخل امواج جلوگیری می‌کند؛ که از این طریق می‌توان برای افزایش سرعت انتقال داده‌ها در مسافت‌های زیاد بهره برد.

شبكه های بی سیم راه خوبی برای به اشتراك گذاشتن فایلها، پرینترها و اتصال اینترنت بین تمامی كامپیوترهای یك خانه یا یك شركت كوچك هستند. اما استفاده از این شبكه ها دردسرهایی را نیز به همراه دارد. یك شبكه بی سیم به دیوارهای خانه شما محدود نمی­شود. در حقیقت یك شبكه بی سیم معمولا محدوده ای به شعاع 100 متر از محل مسیریاب بی سیم را پوشش می­دهد و به این ترتیب همسایگان شما می­توانند به شبكه بی سیم شما دسترسی داشته باشند. این موضوع می­تواند باعث گردد كه سرعت اینترنت شما به دلیل استفاده دیگران كند شود، فایلهای روی كامپیوترهای شما برای دیگران قابل مشاهده باشد و نرم افزارهای خطرناك به سراغ كامپیوترهای شما بیایند، سایرین بتوانند به اطلاعات شخصی شما مانند نامهای كاربری و كلمات عبور دسترسی پیدا كنند و یا فعالیتهای غیر مجاز را از طریق اتصال اینترنت شما انجام دهند. البته با تنظیم سیاستهای امنیتی مناسب می­توانید این فعالیتها را برای دیگران بسیار سخت نمایید. چیزهایی كه شما باید بدانید این است كه چگونه یك مسیریاب بی­سیم انتخاب كنید و چگونه یك شبكه را به صورت امن تنظیم نمایید.

1. انتخاب یك مسیریاب بی­سیم
   
   این روزها معمولا شما باید مسیریابی را خریداری كنید كه از استاندارد 802.11n استفاده كند. ولی لازم است نكاتی را در نظر داشته باشید. این پروتكل Wi-Fi با نسلهای پیشین خود یعنی 802.11g و 802.11b سازگار است، بنابراین اگر شما از لپ­تاپی استفاده می­كنید از تكنولوژیهای قدیمی استفاده می­كند، در صورت تنظیم مسیریاب برای سازگاری با نسلهای قبلی، سیستم شما با مسیریاب جدیدتان نیز كار خواهد كرد. پروتكل 802.11n نسبت به دو پروتكل قبلی از خصوصیات بهتری برخوردار است و ارسال داده­ها را نیز با سرعت بیشتری انجام می­دهد، ولی هنوز به عنوان یك استاندارد پذیرفته نشده است. استفاده از یك مسیریاب دو بانده ایده خوبی است. این مسیریابها ترافیك را روی دو محدوده مجزای طیف بی­سیم یعنی 2.4 GHz و 5GHz تقسیم می­كنند. این كار باعث می­شود كه شبكه بتواند داده­های بیشتری را با سرعت بیشتری انتقال دهد. بسیاری از مسیریابها مانند WRT610N می­توانند ترافیك را روی دو SSID (Service Set Identifier) مختلف تقسیم كنند. این كار به شما اجازه می­دهد كه وسایل كندتر یا با امنیت كمتر را كه از 802.11b استفاده می­كنند در حلقه خودشان قرار دهید و از بقیه شبكه جدا كنید. سایر مسیریابها مانند WNDR3700 به شما اجازه می­دهند كه ترافیك را روی دو شبكه بی­سیم كاملا مجزا تقسیم كنید. این كار برای حالتی ایده­آل است كه شما بخواهید بخشی از شبكه برای دیگران باز باشد و بخش دیگر مثلا اشتراك فایلها فقط برای كامپیوترهای خودتان باز باشد. تصمیم­گیری بعدی شما در مورد مسیریاب مربوط به پورتهای آن است. حتی اگر به شكل تئوری شبكه خود را به صورت بی­سیم صرف در نظر بگیرید، واقعیت این است كه شبكه شما به احتمال زیاد تركیبی از سیستمهای بی­سیم و سیمی خواهد بود. ارتباطات سیمی از نظر سرعت بهینه هستند، ساده تر و قابل اعتمادتر هستند و از امنیت بیشتری نیز برخوردارند. بسیاری از مسیریابهای بی­سیم هنوز به جای استاندارد سریعتر gigabit (1000Base-T) از 100Base-T Ethernet استفاده می­كنند. به دنبال مدلی باشید كه سرعت بالاتر گیگابیت را دارا باشد تا به این وسیله شبكه شما قادر باشد ترافیك شبكه سیمی را نیز عبور دهد. به این ترتیب حتی زمانی كه در حال نمایش یك ویدئوی با كیفیت بالا هستید، می­توانید فایلهای دیگر را بدون كم شدن سرعت به اشتراك بگذارید. برای داشتن حداكثر سرعت شما باید از gigabit Ethernet استفاده كنید، ولی می­توانید كلاینتهای 100Base-T خود را نیز ارتقا دهید. چراكه این كلاینتها قادرند با سخت افزار سریعتر نیز كار كنند. برخی مسیریابها پورت USB نیز دارند. اسناد مربوط به مسیریاب را مطالعه كنید. شما می­توانید پورت USB را به یك پرینتر یا درایو سخت متصل كنید و این وسایل را وارد شبكه خود نمایید. اگر این ویژگیها نیازهای شما را برآورده می­كنند هزینه آن را تقبل كنید. در غیر اینصورت روی قابلیتهایی كه پیش از این بحث شد تمركز نمایید. اگر شعاع محدوده ای كه مسیریاب پوشش می­دهد در تنظیمات شما مهم است، اطمینان حاصل كنید كه مسیریاب تهیه شده دارای یك پورت آنتن خارجی است و بر همه پخشی مطرح شده روی بسته بندی تكیه نمی­كند. بسیاری عوامل روی محدوده یك مسیریاب تاثیر می­گذارند. از جمله ساختار ساختمانهای اطراف و تداخل با همسایه ها. اگر می­خواهید یك خانه كامل را پوشش دهید، ممكن است لازم باشد كه یك نقطه دسترسی (access point) دیگر نیز تهیه نمایید.
   
   
2. مسیریاب خود را تنظیم كنید
   
   بیشتر مسیریابها بصورت بسته بندی شده و به همراه یك دیسك نصبی ارائه می­شوند، ولی پیشنهاد می­دهیم كه آن را كنار گذاشته و مسیریاب خود را به صورت دستی و از طریق یك مرورگر وب تنظیم كنید. CDهای نصبی برای افراد مبتدی راحتتر است، ولی از طریق واسط مرورگر به گزینه های تنظیم پیشرفته دسترسی بهتری خواهید داشت. بعلاوه شما می­توانید از هریك از كامپیوترهای خود به واسط دسترسی پیدا كنید و نیازی هم به دیسك نیست. زمانی كه یاد گرفتید چگونه شبكه خود را از طریق واسط مرورگر تنظیم كنید، در مورد اتفاقات بعدی كه ممكن است روی شبكه شما بیفتد نیز آماده تر خواهید بود. پروسه دقیق این كار بسته به مدل و مارك مسیریاب شما كمی متفاوت است، ولی گزینه های منو در بیشتر ماركهای معروف شبیه هم هستند. حال ببینیم كه چگونه شروع كنیم. برای داشتن حداكثر شعاع پوشش، مسیریاب را روی یك محل بلند یا روی یك دیوار قرار دهید. یك كابل Ethernet بین مودم خود و مسیریاب بكشید به طوریكه به پورت اترنت مسیریاب متصل شود. برای اطمینان از بازده بالا، تمامی اتصالات را از طریق كابل Cat-5e یا كابلهای بهتر برقرار نمایید. سپس یك كابل Ethernet دیگر بین یكی از پورتهای LAN مسیریاب و كامپیوتر خود بكشید. اگر از یك لپ تاپ برای تنظیم مسیریاب خود استفاده می­كنید، در انتهای كار این كابل را جدا خواهید كرد. اولین نكته ای كه باید در مورد مسیریاب خود بدانید آدرس IP آن است. برخی اوقات آدرس IP روی مسیریاب نوشته شده است. اگر اینطور نیست، می­توانید آن را در صفحه Windows Network Connections پیدا كنید. یك ارتباط در فهرست Local Area Connection باید در وضعیت Connected قرار داشته باشد. روی این ارتباط كلیك كرده و سربرگ Support را انتخاب نمایید. آدرس Default Gateway IP را به خاطر سپرده یا جایی یادداشت كنید. (احتمالا این آدرس 192.168.1.1 یا 192.168.0.1 خواهد بود.) یك مرورگر وب باز كرده و آدرس IP مسیریاب خود را در قسمت آدرس وارد كنید. در این مرحله از شما یك نام كاربری و كلمه عبور پرسیده می­شود. این اطلاعات را می­توانید از مستنداتی كه همراه مسیریاب است به دست آورید. زمانی كه وارد صفحه تنظیمات مسیریاب گردید، می­توانید تمامی تنظیمات مسیریاب را تغییر دهید. قبل از هر كاری كلمه عبور admin مسیریاب را عوض كنید، چراكه در حال حاضر هر كسی می­تواند با وارد كردن یك سری كلمه عبور كاملا شناخته شده وارد مسیریاب شما گردد. به دنبال سربرگ Administration بگردید. كلمه عبور جدید را وارد كنید و تغییرات را ذخیره نمایید. سپس باید با وارد كردن كلمه عبور جدید مجددا وارد صفحه تنظیمات مسیریاب شوید. در مرحله بعد زیرشبكه (subnet) داخلی و آدرس IP مسیریاب را تغییر دهید. این كار علاوه بر كمك به امنیت، به شما كمك می­كند كه از تداخل آدرسهای IP در شبكه های پیچیده جلوگیری كنید. به قسمت تنظیمات پایه بروید و آدرس IP را به 192.168.x.1 تغییر بدهید. x هر عدد جدیدی بین 1 تا 254 است. این عدد را یادداشت كرده و با در نظر گرفتن آدرس IP جدید به عنوان URL مجددا به مسیریاب وارد شوید. (هربار كه تغییرات را ذخیره می­كنید ممكن است نیاز باشد چند لحظه برای شروع به كار مجدد مسیریاب صبر كنید.) اكنون SSID را تغییر داده و رمزنگاری Wi-Fi را به عنوان اولین لایه امنیتی خود فعال نمایید. هیچ چیز به اندازه یك شبكه با نام پیش فرض هكرها را به سوی خود دعوت نمی­كند. ابتدا به دنبال قسمت تنظیم wireless و تنظیمات پایه بگردید و اگر لازم است Wi-Fi Protected Setup را غیر فعال كنید. نام شبكه را به نام یكتایی تغییر دهید. علاوه بر این بهتر است SSID Broadcast را نیز غیر فعال نمایید. اگرچه كاربران باهوش به راحتی می­توانند شبكه های پنهان را پیدا كنند، ولی به هر حال در این صورت شبكه شما به صورت پیش فرض برای سایر كامپیوترها قابل رویت نخواهد بود و یك لایه نازك امنیتی روی شبكه شما ایجاد خواهد شد. اگر شما از سخت افزار 802.11n روی كامپیوترها و مسیریاب خود استفاده می­كنید، broadcast 40MHZ پهن باند را فعال كنید. (اگر با مشكلاتی مثل تداخل با شبكه های همسایه در شبكه خود مواجه شدید این گزینه را غیر فعال كرده یا به حالت auto تغییر دهید.) تغییرات ایجاد شده را ذخیره كنید. ترافیك Wi-Fi بدون استفاده از كلمه عبور رمز نشده است. این بدان معنی است كه هركسی در نزدیكی شبكه شما می­تواند به سادگی داده های شما را بخواند. با فعال كردن امنیت WPA2 Personal كه معمولا در سربرگ Wireless Security قرار دارد این مشكل را رفع كنید. یك كلمه عبور طولانی به صورت تركیبی از حروف و اعداد انتخاب كرده و تغییرات ایجاد شده را ذخیره نمایید. اگر مسیریاب یا client شما فقط WPA یا WEP را پشتیبانی می­كند می­توانید از یكی از این استانداردها به جای WPA2 استفاده كنید. البته باید این نكته را بدانید كه این دو استاندارد امنیت كمتری نسبت به WPA2 ایجاد می­كنند. راه حل بهتر این است كه از چندین نقطه دسترسی استفاده كنید و یا از یك نقطه دسترسی استفاده كنید كه بتواند كار انتشار را به چندین SSID انجام دهد. سپس سخت افزاری را كه در معرض خطر است در شبكه خودش قرار دهید.
   
   
3. Clientها را به هم متصل كنید
   
   Clientهای بی­سیم اغلب شامل نرم افزار تنظیم كننده از شركت سخت افزار Wi-Fi هستند و همچنین نرم افزار Windows Control Panel را نیز دارا هستند. شما می­توانید clientها را از طریق هریك از این دو نرم افزار به هم متصل كنید. ولی ما روی ابزار Windows تمركز خواهیم كرد. صفحه Control Panel و سپسNetwork Connections را باز كنید و روی Wireless Network Connection كلیك راست نموده و Properties را انتخاب كنید. سپس سربرگ Wireless Networks را انتخاب كرده و روی Add كلیك نمایید. SSID را برای شبكه خود وارد كنید و روی قسمتی كه با كلمه Connect برچسب گذاری شده كلیك نمایید. WPA2 را برای Network Authentication انتخاب كنید. Data Encryption را بصورت AES تنظیم كرده و سپس دوبار روی OK كلیك كنید. یكبار دیگر روی Wireless Network Connection در Control Panel كلیك كرده و شبكه بی­سیم خود را انتخاب نمایید. روی Connect كلیك كنید. كلمه عبور شبكه را وارد كرده و مجددا روی Connect كلیك نمایید. كامپیوتر كلمه عبور را ذخیره خواهد كرد و در آینده بطور خودكار متصل خواهد شد.
   
   
4. ارتباطات client را با فیلتر كردن آدرس MAC كنترل كنید
   
   یك لایه امنیت بی­سیم كه تحت عنوان فیلتر كردن آدرس شناخته می­شود، سیستمهای متصل به شبكه را با فهرست سیستمهای مورد قبول شما چك می­كند. اگر فردی كلمه عبور شبكه شما را داشته باشد، مسیریاب اجازه نخواهد داد كه از طریق سخت افزاری كه در فهرست شما موجود نیست به شبكه دسترسی پیدا كند. این فهرست بر اساس آدرس MAC هر سیستم سخت افزاری ساخته می­شود. این لایه امنیتی نیز مانند سایر لایه های امنیتی غیر قابل نفوذ نیست. به صورت تئوری اگر یك هكر آدرس MAC یكی از سیستمهای مورد قبول شما را بداند، می­تواند آدرس MAC خود را به آن آدرس تغییر دهد. ولی احتمال موفقیت چنین حمله ای بسیار كم است، به خصوص اگر شما فیلتر كردن آدرس MAC را با سایر گامهای امنیتی كه پیش از این مطرح شد تركیب كرده باشید. فیلتر كردن آدرس زحمت خاصی به پروسه اتصال یك سیستم جدید به شبكه اضافه نمی­كند، ولی در مقابل امنیت خاطر بیشتری برای شما ایجاد می­كند. به هر حال به خاطر داشته باشید كه فیلتر كردن آدرس به معنای رمزنگاری نیست و این ابزار كار WPA2 را انجام نمی دهد. برای شروع، تمامی Clientهای بی­سیم خود را با استفاده از كلمه عبور WPA2 به شبكه متصل كنید. به خاطر داشته باشید كه تمام كامپیوترها، تلفنهای هوشمند، سیستمهای بازی بی­سیم، سخت افزار پخش ویدئو و سایر سیستمهای مرتبط را متصل كنید. دوباره به صفحه تنظیمات مسیریاب بی­سیم خود رفته و كلمه عبور خود را وارد كنید. به دنبال گزینه ای برای تنظیم فیلتر كردن آدرس MAC بگردید (گاهی به آن فیلتر كردن شبكه نیز گفته می­شود). این گزینه اغلب در بخش تنظیمات بی­سیم قرار دارد. فیلتر را فعال كنید و آن را طوری تنظیم كنید كه فقط سخت افزارهایی كه آدرس MAC آنها شناخته شده است اجازه دسترسی به شبكه را داشته باشند. بسیاری از مسیریابها دكمه ای دارند كه تمامی سیستمهای متصل به شبكه را نشان می­دهد و به شما اجازه می­دهد آنها را به طور خودكار اضافه كنید. اگر اینطور نیست پیش از فعال كردن فیلتر، آدرسهای MAC را از جدول DHCP كپی كنید. این آدرسها اغلب تحت عنوان Status یا Wireless Status فهرست شده اند. تغییرات را ذخیره كرده و منتظر بمانید تا اگر لازم است مسیریاب restart شود. در آینده شما باید آدرس MAC هر سیستم جدیدی را كه می­خواهید به شبكه اضافه كنید تایپ نمایید. برای بدست آوردن آدرس MAC یك لپ تاپ به سادگی می­توانید روی Start و سپس Run كلیك كرده و پس از تایپ cmd روی OK كلیك كنید. سپس دستور ipconfig/all را تایپ كرده و كلید Enter را فشار دهید. به دنبال مجموعه ای از شش جفت از اعداد و حروف در بخش Wireless Network Configuration بگردید.
   
   
5. امنیت فایروال
   
   احتمالا مسیریاب شما فایروالی دارد كه از دو قسمت تشكیل شده است: ترجمه آدرس شبكه (NAT) و Stateful Packet Interception (SPI). در بیشتر موارد NAT به طور پیش فرض فعال است. این روش مسیریابی اجازه می­دهد كه ترافیك اینترنت از طریق یك آدرس IP واحد خارجی به مسیریاب ارسال شود. مسیریاب كنترل می­كند كه كدام كامپیوتر داخلی اطلاعات را ارسال و دریافت می­نماید. SPI یك گام فراتر رفته و اطمینان حاصل می­كند كه داده ورودی در پاسخ به درخواست كامپیوترهای داخلی شبكه شما ارسال شده باشد. فایروال SPI را كه احتمالا در سربرگ security قرار دارد، در صفحه تنظیمات مسیریاب خود فعال نمایید. اگر SPI فعال باشد، مسیریاب ترافیكی را كه شما درخواست نكرده باشید رد می­كند. برخی اوقات این فایروال ممكن است ترافیكی را كه شما درخواست كرده اید نیز مسدود كند. اگر چنین مشكلی با برنامه های مهم خود دارید، تنظیمات port-forwarding خود را تغییر دهید. این كار برای افزودن پورتهای خارجی برای برنامه ای كه مسیریاب آن را مسدود كرده است و وارد كردن یك آدرس IP داخلی برای آن سیستم انجام می­شود. (بسیاری از شماره پورتهای معمول را می­توانید به صورت آنلاین پیدا كنید.)
   
   
6. از یك switch برای افزودن پورتهای بیشتر استفاده كنید
   
   تعداد كمی از شبكه های خانگی ممكن است بیش از چهار پورت Ethernet كه معمولا هر مسیریابی دارد لازم داشته باشند. ولی شبكه های اداری كوچك اغلب به پورتهای اضافی نیاز دارند. به جای خریدن تعداد بیشتری مسیریاب، یك switch ساده و ارزان تهیه كنید. هابها چندان برای این كار مناسب نیستند، چراكه اولا قادر نیستند به طور همزمان عملیات ارسال و دریافت بسته ها را انجام دهند و ثانیا، داده ها را به همه جا منتشر می­كنند. در نتیجه بسته ها با یكدیگر برخورد كرده و باید دوباره ارسال شوند كه باعث كند شدن شبكه می­شود. سوئیچها می­توانند داده را به طور همزمان ارسال و دریافت نمایند. سوئیچی تهیه كنید كه تعداد پورت كافی برای برآوردن نیاز شما داشته باشد. ولی اگر باز هم پورت كم آوردید یك سوئیچ دیگر تهیه كنید. بهتر است سوئیچی انتخاب كنید كه از gigabit Ethernet استفاده كند. حتی اگر در حال حاضر از سخت افزار 100Base-T استفاده می­كنید، می­توانید در آینده با سیستمهای جدید به سرعتهای بالاتر برسید. از خریداری سوئیچهای 10Base-T خودداری كنید. نصب سوئیچ كار آسانی است. فقط یك كابل Ethernet بین مسیریاب و سوئیچ وصل كرده و سپس سیستمهای جدید را به پورتهای سوئیچ متصل كنید.
   
   
7. شبكه بی­سیم را به یك وسیله سیمی متصل كنید
   
   اگر شما سیستمهایی دارید كه فقط Ethernet دارند، بهتر است به جای كابل از طریق یك bridge به شبكه متصل شوید. روش bridge بی­سیم می­تواند با Xbox 360، TiVo یا سایر سیستمهای سیمی به خوبی كار كند. اگرچه سادگی و سرعت یك شبكه سیمی بهتر است، ولی شبكه بی­سیم جذابتر است. حال ببینیم كه چگونه شروع كنیم. پروسه به صورت معكوس تنظیم مسیریاب بی­سیم است. ابتدا یك كامپیوتر را مستقیما از طریق Ethernet به bridge متصل كنید. (اگر لازم است به طور موقت Wi-Fi كامپیوتر را غیرفعال كنید.) از آنجایی كه bridge آدرس DHCP را منتشر نخواهد كرد، مجبور هستید جزئیات Ethernet كامپیوتر خود را به صورت دستی تنظیم كنید. صفحه Control Panel و سپسNetwork Connections را باز كرده و روی Local Area Connection كلیك راست نمایید. Properties را انتخاب كنید. روی Internet Protocol (TCP/IP) كلیك كرده و روی Use the following IP address كلیك كنید. در مورد آدرسی كه به شكل پیش فرض مورد استفاده قرار می­دهد به اسناد Bridge مراجعه نمایید. یك آدرس IP انتخاب كنید كه سه قسمت اول آن با این آدرس پیش فرض یكسان باشد و قسمت چهارم آن متفاوت باشد و آن را وارد كنید. برای مثال اگر آدرس پیش فرض bridge شما 192.168.0.241 است، شما می­توانید آدرس IP كامپیوتر را 192.168.0.2 انتخاب كنید. (بخش چهارم آدرس می­تواند عددی بین 2 و 254 باشد.) Subnet mask را 255.255.255.0 انتخاب كنید مگر اینكه ویندوز آدرس دیگری به آن نسبت داده باشد. دوبار روی OK كلیك كنید. آدرس IP مربوط به bridge را در یك مرورگر وب وارد كنید و وارد صفحه تنظیمات آن شوید. تنظیمات بی­سیم آن را طوری انجام دهید كه با تنظیمات شبكه بی­سیم شما همخوانی داشته باشد. SSID و جزئیات رمزنگاری یكسانی انتخاب كنید. اجازه بدهید كه bridge جزئیات DHCP را از مسیریاب شما دریافت كند. اكنون bridge را restart نمایید و با باز كردن Local Area Connection در Network Connections Control Panel كامپیوتر خود را به DHCP برگردانید. Internet Protocol (TCP/IP) را باز كرده و روی دكمه Obtain an IP address automatically كلیك كنید. اگر كامپیوتر توانست آنلاین شود، كابل Ethernet را قطع كنید و bridge را به سیستم سیمی خود متصل كنید. اگر پورت كم آوردید باز هم یك سوئیچ اضافه كنید.
   
   

منبع: http://www.computerworld.com

امروزه شبكه های بی سیم به عنوان بستری برای ارتباطات رایانه ها، به سرعت در حال گسترش هستند. این شبكه ها بر اساس سیگنال های رادیویی كار كرده و به تجهیزات سخت افزاری امكان می دهند بدون استفاده از بسترهای فیزیكی با یكدیگر ارتباط برقرار كنند. این شبكه ها دارای برخی از ضعف های امنیتی مختص به خود هستند كه لازم است در تست نفوذ جداگانه ای مورد آزمایش و بررسی قرار گیرند.
در مقاله تست نفوذ در مورد مفاهیم و استاندارد های مرتبط با تست نفوذ صحبت كردیم. همچنین در روال اجرای تست نفوذ در مورد پیش نیازهای تست نفوذ، گام های اجرایی آن، برخی ابزارهای رایج و شیوه ارائه نتایج توضیح دادیم. در قسمت اول تست نفوذ شبكه های بی سیم، ماهیت این نوع شبكه ها و استاندارد آن را مورد بررسی قرار دادیم و در این قسمت در مورد مشكلات امنیتی شبكه های بی سیم و روال تست نفوذ در این نوع شبكه ها صحبت خواهیم كرد. البته باید دقت داشت كه اصول تست نفوذ در مورد این شبكه ها نیز صادق است و تنها به علت وجود برخی امكانات اضافی و ماهیت متفاوت ارتباطات در این شبكه ها، برخی از روش ها و ابزارهای تست نفوذ در شبكه های بی سیم متفاوت خواهند بود.

مشكلات SSID

استاندارد 802.11 دو روش برای احراز هویت كاربرانی دارد كه درخواست اتصال به شبكه‌ بی ‌سیم را به نقاط دسترسی ارسال می‌كنند. یك روش بر مبنای رمزنگاری ا‌ست و دیگری از رمزنگاری استفاده نمی ‌كند. در روشی كه مبتنی بر رمزنگاری نیست، دستگاه های سرویس گیرنده متقاضی پیوستن به شبكه، درخواست ارسال هویت از سوی نقطه‌ی دسترسی را با پیامی حاوی یك SSID (Service Set Identifier) كه چیزی شبیه یك كلمه عبور است، پاسخ می‌دهند كه می تواند یك SSID تنظیم شده، خالی (blank) و یا هر چیز (any) باشد. نقاط دسترسی می توانند به گونه ای تنظیم شوند كه به انتشار SSID بپردازند. در این صورت هر دستگاه سرویس گیرنده با اتصال به نقطه دسترسی مذكور می تواند SSID دریافت كرده و به شبكه دسترسی پیدا كند. بسیاری از نقاط دسترسی از SSID های پیش فرض كه بر روی اینترنت وجود دارند استفاده می كنند كه به راحتی در دسترس نفوذگران قرار دارد. باید در نظر داشت كه این تكنیك، روش امنی برای احراز هویت نبوده و تنها راهی برای آگاهی نسبی و نه قطعی از هویت درخواست ‌كننده است. به این ترتیب معمولاً حملات موفق بسیاری، حتی توسط نفوذگران كم‌ تجربه و مبتدی، به شبكه ‌هایی كه بر اساس این روشها عمل می ‌كنند، رخ می‌ دهند.

ضعف های امنیتی WEP

در قسمت اول تست نفوذ شبكه های بی سیم، در مورد پروتكل WEP توضیح دادیم. در این قسمت ضعف های امنیتی موجود در WEP را كه می توانند منجر به نفوذ به شبكه های بی سیم شوند، مورد بررسی قرار می دهیم. اساس امنیت در استاندارد 802.11 بر پروتكل WEP استوار است. پروتكل WEP در حالت استاندارد از كلیدهای 64 بیتی برای الگوریتم رمزنگاری RC4 استفاده می‌ كند كه معمولاً 40 بیت برای كلید محرمانه و 24 بیت برای بردار راه اندازی یا initialization vector استفاده می شود.
نكته ای كه در این میان اهمیت دارد، تمایز قائل شدن میان نسبت بالارفتن امنیت و اندازه‌ی كلیدها است. با وجود آن كه با بالارفتن اندازه‌ی كلید (تا ۱۰۴ بیت) امنیت بالاتر می‌رود، ولی از آنجایی كه این كلیدها توسط كاربران و بر اساس یك كلمه‌ی عبور تعیین می‌شود، تضمینی نیست كه این اندازه تماماً استفاده شود. از سوی دیگر دستیابی به این كلیدها فرآیند چندان سختی نیست، كه در آن صورت دیگر اندازه كلید اهمیتی ندارد.
یكی از ابتدایی ‌ترین ضعف‌ ها كه عموماً در بسیاری از شبكه ‌های محلی بی‌ سیم وجود دارد استفاده از كلیدهای مشابه توسط كاربران برای مدت زمان نسبتاً زیاد است. این ضعف به دلیل نبود یك مكانیزم مدیریت كلید رخ می‌دهد. برای مثال اگر یك لپ تاپ كه از یك كلید خاص استفاده می ‌كند به سرقت برود یا برای مدت زمانی در دسترس نفوذگر باشد، كلید آن به‌ راحتی لو رفته و با توجه به تشابه كلید میان بسیاری از سرویس گیرندگان، عملاً در هر لحظه كانال‌های ارتباطی زیادی توسط یك حمله نفوذپذیر هستند.
پروتكل WEP برای مقاومت مناسب در برابر حملات هدفدار، رمزنگاری طراحی نشده است و دارای یك سری آسیب پذیری های امنیتی شناخته شده در الگوریتمی است كه برای امن سازی ارتباطات بی سیم استفاده می شود. دو ابزار معروفی كه برای سوءاستفاده از آسیب پذیری های WEP استفاده می شوند AirSnort و WEPCrack هستند كه در ادامه معرفی خواهند شد. به علت وجود آسیب پذیری در این پروتكل امكان انجام برخی حملات مانند حملات انكار سرویس بر روی شبكه های بی سیم فراهم می شود.

آسیب پذیری های آدرس MAC

آدرس های MAC به راحتی توسط هكرها شنود می شوند زیرا حتی با وجود فعال بودن WEP باید به صورت واضح (رمزنگاری نشده) ظاهر شوند. یك نفوذگر می تواند با برنامه ریزی یك كارت شبكه بی سیم برای ورود به شبكه بی سیم، خود را به عنوان یك MAC معتبر جا بزند.
همچنین فریب MAC نیز كار ساده ای است. یك نفوذگر می تواند با استفاده از یك نرم افزار گیرنده بسته ها، با تنظیم یك نقطه دسترسی جعلی نزدیك مقصد، یك آدرس معتبر MAC را شناسایی كند.

تست نفوذ روی شبكه های بی سیم

اصول تست نفوذ در شبكه های بی سیم مانند شبكه های سیمی است و از همان روال تعیین شده برای تست نفوذ در اینجا نیز استفاده می شود، با این تفاوت كه ابزارهایی كه برای جمع آوری اطلاعات و یا نفوذ استفاده می شوند، فرق كرده و اختصاص به شبكه های بی سیم دارند. پیش از این در مورد آسیب پذیری ها و نقاط ضعف امنیتی این شبكه ها توضیح دادیم و همچنین روال انجام تست نفوذ را شرح دادیم. لذا در اینجا تنها به معرفی ابزارهای مورد استفاده در فازهای شناسایی و نفوذ بسنده می كنیم.
اخیراً ابزارهای بسیاری برای پویش (scan) شبكه های بی سیم طراحی شده اند كه بسیاری از آنها رایگان هستندو در زیر برخی از معروف ترین آنها معرفی شده است:

NetStumbler – این ابزار نقاط دسترسی بی سیم، SSIDها، كانال ها، وضعیت فعال بودن WEP و قدرت سیگنال را نشان می دهد. این ابزار می تواند توسط فناوری GPS متصل شده و محل دقیق نقاط دسترسی را ثبت كند.

MiniStumbler – این ابزار نسخه كوچك تری از NetStumbler است كه برای كار با PocketPC 3.0 و PocketPC 2002 طراحی شده است.

AirSnort – یك ابزار WLAN است كه كلیدهای رمزنگاری WEP را می شكند. این ابزار به صورت منفعلانه انتقالات بی سیم را نظارت كرده و هرگاه به تعداد كافی بسته ها جمع آوری شوند، كلید رمزنگاری به صورت اتوماتیك محاسبه می شود.

Kismet – یك ابزار شنود و تشخیص دهنده شبكه بی سیم 802.11 و همچنین یك سیستم تشخیص نفوذ است. این ابزار با جمع آوری منفعلانه بسته ها، شبكه ها را شناسایی كرده و انواع آنها از شبكه های نام گذاری شده استاندارد تا شبكه های مخفی را تشخیص داده و همچنین با بررسی ترافیك، وجود شبكه های non-beaconning را استنتاج می كند.

SSID Sniff – ابزاری برای كشف نقاط دسترسی و ذخیره ترافیك جمع آوری شده است. این ابزار ازCisco Aironet و كارت های مبتنی بر prism2 پشتیبانی می كند.

WifiScanner – این ابزار ترافیك را تحلیل كرده و نقاط دسترسی و ایستگاه های 802.11b را تشخیص می دهد. این ابزار می تواند همه 14 كانال را شنود كرده، اطلاعات بسته ها را به صورت بلادرنگ ثبت كرده و آنها را با فرمت libcap ذخیره سازد.

تحلیلگران بسته های بی سیم یا شنودها (sniffer) اساساً مانند تحلیلگران بسته های شبكه های سیمی كار می كنند. آنها بسته ها را از جریان های داده جمع آوری كرده و به كاربر اجازه باز كردن و بررسی آنها را می دهند. برخی از ابزارهای شنود شبكه های بی سیم، رمزگشایی را به طور كامل انجام نمی دهند ولی WLAN ها و SSID های موجود را نشان می دهند. برخی از ابزارهای شنود شبكه های بی سیم عبارتند از:

AirMagent – یك ابزار بی سیم است كه در ابتدا برای WLAN ها طراحی شده ولی به صورت یك ابزار مفید ارزیابی امنیتی بی سیم درآمده است.

AiroPeek – یك ابزار تحلیلگر بسته ها برای شبكه های محلی بی سیم است كه همه پروتكل های لایه های بالایی مانند TCP/IP، AppleTalk، NetBEUI و IPX را پشتیبانی می كند.

Sniffer Wireless – این ابزار تحلیل بسته ها توسط شركت McAfee ارائه شده است و برای مدیریت برنامه های تحت شبكه و چیدمان شبكه های بی سیم مبتنی بر استانداردهای 802.11a و 802.11b به كار می رود. این ابزار توانایی رمزگشایی ترافیك WEP را نیز دارد.

شبكه های بی سیم با وجود مزایایی كه دارند، دارای آسیب پذیری هایی هستند كه آنها را به چالش می كشاند. بعد از انجام تست نفوذ و با ارائه نتایج تست، لازم است راه حل هایی برای ارتقای امنیت این شبكه ها ارائه شود. برای كسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی ایجاد شبكه های بی سیم امن به مقاله "چگونه یك شبكه بی سیم امن بسازیم؟" مراجعه كنید.

منبع:http://certcc.ir